Jingyuan (1886)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jingyuan (靖遠)
Jingyuan (靖遠)
Klasa krążownik pancernopokładowy
Typ Zhiyuan
Historia
Stocznia Armstrong Whithworth, Elswick,  Wielka Brytania
Położenie stępki 29 października 1885
Wodowanie 14 grudnia 1886
 Cesarstwo chińskie
Wejście do służby 9 lipca 1887
Los okrętu zatopiony 9 lutego 1895
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 2310 ton (projektowa)
Długość 81,38 m całkowita
76,1 m między pionami[1]
Szerokość 11,58 m[1]
Zanurzenie 4,88 m[1]
Napęd
2 maszyny parowe, moc 3300 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby
Prędkość 15 węzłów
Uzbrojenie
3 działa 209,3 mm (21 cm) L/35 Krupp (1×II, 1×I)
2 działa 152 mm (6-calowe) L/35 Armstrong (2×I)
8 dział 57 mm Hotchkiss (8×I)
2 działa 47 mm (3-funtowe) Hotchkiss
6 dział 37 mm (1-funtowych) Hotchkiss
4 kartaczownice 11,43 mm Gattlinga
4 wyrzutnie torpedowe 350 mm (14 cali)
Opancerzenie
pokład: 51-102 mm, maski dział: 51 mm, stanowisko dowodzenia: 76 mm
Załoga 260

Jingyuan (chiń. trad.: 靖遠; pinyin: Jìngyuǎn; starsze transkrypcje spotykane w literaturze: Ching Yuen, Ching Yuan) – chiński krążownik pancernopokładowy z końca XIX wieku, zbudowany w Wielkiej Brytanii, który zatonął podczas oblężenia Weihaiwei. Jego okrętem bliźniaczym był „Zhiyuan”. Nie należy go mylić ze zbudowanym w Niemczech krążownikiem pancernym „Jingyuan” (經遠, King Yuan).

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Zhiyuan.

„Jingyuan” był jednym z dwóch krążowników zamówionych przez Chiny brytyjskiej stoczni Armstrong Whithworth w Elswick, określanych jako typ Zhiyuan od pierwszego budowanego okrętu. Budowę prowadzono pod numerem 494[1]. Nazwa „Jingyuan” (靖遠) oznaczała „Spokojna dal”[1].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Przejęty 9 lipca 1887 roku, został ukończony niemal w tym samym czasie co „Zhiyuan” i budowane wówczas w Niemczech krążowniki „Laiyuan” i „Jingyuan (1887)”, z którymi wspólnie, pod dowództwem komandora (w chińskiej służbie: admirała) Langa, wyruszył 12 września w podróż do kraju[2]. Załoga, z wyjątkiem kilku instruktorów, była w pełni chińska. Okrętem dowodził Ye Zugui[3].

W listopadzie okręty dotarły do Xiamenu, gdzie przezimowały. W następnym roku via Szanghaj dopłynęły do Dagu; w latach późniejszych „Jingyuan” uczestniczył w regularnych rejsach i manewrach floty Beiyang, wchodząc w skład jej Pierwszej Eskadry[4].

Po wybuchu wojny chińsko-japońskiej, Flota Beiyang odbyła kilka patroli, podczas których Chińczycy nie napotkali przeciwnika, aż do 17 września, gdy wrogie floty spotkały się u ujścia rzeki Yalu. „Jingyuan” zajmował pozycję na prawym skrzydle; dalej na prawo znajdowały się krążowniki „Chaoyong” i „Yangwei”, które przyjęły na siebie impet pierwszego uderzenia Szybkiej Eskadry adm. Tsuboi (oba zatonęły ze znacznymi stratami w ludziach). „Jingyuan”, choć uszkodzony, przetrwał bitwę i dotarł z resztą eskadry do Port Artur, gdzie został naprawiony. Wobec zagrożenia bazy, flota Beiyang przeszła do Weihaiwei, i tam została oblężona[5]. W bitwie okręt stracił 2 zabitych i 14 rannych członków załogi[6].

„Jingyuan” uczestniczył aktywnie w obronie bazy i przetrwał niemal do jej końca. 9 lutego został jednak trafiony poniżej linii wodnej pociskiem wystrzelonym ze zdobycznego działa z jednego z chińskich fortów, opanowanych przez Japończyków i zatonął na równej stępce na płytkiej wodzie. Aby uniemożliwić jego późniejsze podniesienie i wykorzystanie, jeden z europejskich doradców podłożył w nocy minę, która doszczętnie zniszczyła wrak[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 A. Pastuchow, S. Patianin, Chińskie..., ss.9-10
  2. Brooke 1999 ↓, s. 62-64.
  3. A. Pastuchow, S. Patianin, Chińskie..., ss.13-16
  4. Wright 2001 ↓, s. 82.
  5. Wright 2001 ↓, s. 92-95.
  6. Jane 1904 ↓, s. 148.
  7. Wright 2001 ↓, s. 103-104.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Brooke: Warships for Export: Armstrong Warships 1867-1927. Gravesend: 1999, s. 62-64. ISBN 0-905617-89-4.
  • Fred. T. Jane: The Imperial Japanese Navy. Londyn: W. Thacker & Co., 1904. (ang.)
  • Herbert Wrigley Wilson: Ironclads in Action; a Sketch of Naval Warfare from 1855 to 1895. London: S. Low, 1896. (ang.)
  • Richard N.J. Wright: The Chinese Steam Navy, 1862-1945. London: Chatham Publishing, 2001. ISBN 1-86176-144-9. (ang.)
  • Aleksiej Pastuchow, Siergiej Patianin: Chińskie krążowniki pancernopokładowe typu "Zhiyuan", Okręty Wojenne nr 111 (1/2012)