Jingyuan (1886)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jingyuan[1]
Historia
Stocznia Armstrong Whithworth, Elswick,  Wielka Brytania
Położenie stępki 29 października 1885
Wodowanie 14 grudnia 1886
 Cesarstwo chińskie
Wejście do służby 9 lipca 1887
Los okrętu zatopiony 9 lutego 1895
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 2310 ton
Długość 76,1 m
Szerokość 11,3 m
Zanurzenie 4,6 m
Prędkość 15 węzłów
Napęd
2 maszyny parowe, moc 3300 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby
Uzbrojenie
3x210mm (1xII, 1xI), 2x152mm, 8x57mm, 2x3-funtowe, 6x1-funtowe, 4 wyrzutnie torpedowe 380 mm
Załoga 260

Jingyuan (chiń. trad.: 靖遠; pinyin: Jìngyuǎn; starsza transkrypcja spotykana w literaturze: Ching Yuen) – chiński krążownik pancernopokładowy z końca XIX wieku, który zatonął podczas oblężenia Weihaiwei.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Zhiyuan.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Przejęty 9 lipca 1887 roku, został ukończony niemal w tym samym czasie co budowane wówczas w Niemczech krążowniki „Laiyuan” i „Jingyuan (1887)”, z którymi wspólnie, pod dowództwem komandora (w chińskiej służbie: admirała) Langa, wyruszył 12 września w podróż do kraju[2]. Załoga, z wyjątkiem kilku instruktorów, była w pełni chińska. Okrętem dowodził Ye Zuogui[3].

W listopadzie okręty dotarły do Xiamenu, gdzie przezimowały. W następnym roku via Szanghaj dopłynęły do Dagu; w latach późniejszych „Jingyuan” uczestniczył w regularnych rejsach i manewrach floty Beiyang, wchodząc w skład jej Pierwszej Eskadry[4].

Po wybuchu wojny chińsko-japońskiej, Flota Beiyang odbyła kilka patroli, podczas których Chińczycy nie napotkali przeciwnika, aż do 17 września, gdy wrogie floty spotkały się u ujścia rzeki Yalu. „Jingyuan” zajmował pozycję na prawym skrzydle; dalej na prawo znajdowały się krążowniki „Chaoyong” i „Yangwei”, które przyjęły na siebie impet pierwszego uderzenia Szybkiej Eskadry adm. Tsuboi (oba zatonęły ze znacznymi stratami w ludziach). „Jingyuan”, choć uszkodzony, przetrwał bitwę i dotarł z resztą eskadry do Port Artur, gdzie został naprawiony. Wobec zagrożenia bazy, flota Beiyang przeszła do Weihaiwei, i tam została oblężona[5]. W bitwie okręt stracił 2 zabitych i 14 rannych członków załogi[6].

„Jingyuan” uczestniczył aktywnie w obronie bazy i przetrwał niemal do jej końca. 9 lutego został jednak trafiony poniżej linii wodnej pociskiem wystrzelonym ze zdobycznego działa z jednego z chińskich fortów, opanowanych przez Japończyków i zatonął na równej stępce na płytkiej wodzie. Aby uniemożliwić jego późniejsze podniesienie i wykorzystanie, jeden z europejskich doradców podłożył w nocy minę, która doszczętnie zniszczyła wrak[7].

Przypisy

  1. Dane w infoboksie za Brooke 1999 ↓
  2. Brooke 1999 ↓, s. 62-64.
  3. Wright 2001 ↓, s. 74.
  4. Wright 2001 ↓, s. 82.
  5. Wright 2001 ↓, s. 92-95.
  6. Jane 1904 ↓, s. 148.
  7. Wright 2001 ↓, s. 103-104.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Brooke: Warships for Export: Armstrong Warships 1867-1927. Gravesend: 1999, s. 62-64. ISBN 0-905617-89-4.
  • Fred. T. Jane: The Imperial Japanese Navy. Londyn: W. Thacker & Co., 1904. (ang.)
  • Herbert Wrigley Wilson: Ironclads in Action; a Sketch of Naval Warfare from 1855 to 1895. London: S. Low, 1896. (ang.)
  • Richard N.J. Wright: The Chinese Steam Navy, 1862-1945. London: Chatham Publishing, 2001. ISBN 1-86176-144-9. (ang.)