Jodła Veitcha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jodła Veitcha
Abies veitchii.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Rząd sosnowce
Rodzina sosnowate
Rodzaj jodła
Gatunek jodła Veitcha
Nazwa systematyczna
Abies veitchii Lindl.
Gard. Chron. 1861: 23 1861[2]
Synonimy

Abies eichleri Lauche, Picea veitchii (Lindl.) Gordon, Pinus selenolepis Parl.[2]

Jodła Veitcha (Abies veitchii) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych. Pochodzi z gór Japonii, występuje na wyspach Honsiu i Sikoku. Występuje w rejonach o dużych opadach, w chłodnych górskich lasach na wysokościach od 1300 do 2800 m n.p.m. Występuje razem z jodłą nikko i powyżej jej zasięgu. Jest gatunkiem odpornym na zacienienie w młodym wieku ale krótkowiecznym. Dobrze znosi mrozy, jest wrażliwa na suszę, nie lubi gleb wapiennych. Dorasta do wysokości 30 m i 90 cm średnicy pnia. Korona wąskostożkowata, gęsta z krótkimi konarami. Nazwa pochodzi od nazwiska podróżnika i ogrodnika Johna Goulda Veitcha, który w 1860 opisał ten gatunek na górze Fudżi. Drzewo chętnie sadzone w ogrodach i parkach. W Polsce duże okazy znajdziemy między innymi w Kórniku i w Wirtach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pędy
Ma pędy szorstkie i brązowe, gęste drobno omszone, z małymi kulistymi czerwono-fioletowymi pączkami.
Kora
Jasnoszara, długo gładka, u nasady gałęzi tworzą się koliste fałdy.
Pączki
Małe, kuliste, okryte żywicą.
Liść|Liście]]
Igły na górnej stronie gałązki ustawione promieniście, na dolnej grzebieniasto rozłożone, skierowane ku wierzchołkowi. Długości do 3 cm, miękkie, ciemnozielone i błyszczące, z podłużną bruzdą, o spodu kredowobiałe. Nie pękają przy zginaniu.
Szyszki
Małe (6-8 cm), fioletowe lub granatowe, lekko widoczne łuski wspierające. Pojawiają się już na młodych drzewach.

Przypisy

  1. P. F. Stevens: Pinaceae (ang.). W: Angiosperm Phylogeny Website [on-line]. 2001–.
  2. 2,0 2,1 Abies veitchii Lindl.. W: The Plant List (2013). Version 1.1. [on-line]. [dostęp 2014-02-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Seneta 1991. Dendrologia. PWN.