Julio Becerra Rivero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Julio Becerra Rivero
Państwo  Kuba
 Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 15 października 1973
Hawana
Tytuł szachowy arcymistrz (1997)
Ranking 2554 (01.01.2013)
Miejsce w kraju 19
Gnome-go-next.svg Kubańscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Amerykańscy arcymistrzowie szachowi

Julio Becerra Rivero (ur. 15 października 1973 w Hawanie) – amerykański szachista pochodzenia kubańskiego, arcymistrz od 1997 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Zasady gry w szachy poznał w wieku 13 lat. W latach 90. XX wieku należał do ścisłej czołówki kubańskich szachistów. Trzykrotnie (1995 – wspólnie z Juanem Borgesem Mateosem, 1996 – wspólnie z Irisberto Herrerą oraz 1998) zwyciężał w indywidualnych mistrzostwach kraju[1]. Również trzykrotnie (1994, 1996, 1998) reprezentował barwy Kuby na szachowych olimpiadach[2], poza tym w 1995 r. – na drużynowych mistrzostwach państw panamerykańskich (zdobywając dwa złote medale: wraz z drużyną oraz za indywidualny wynik na V szachownicy)[3], a w 1997 r. – na drużynowych mistrzostwach świata[4]. W 1998 r. odniósł jeden z największych międzynarodowych sukcesów, samodzielne zwyciężając w turnieju strefowym w San Salvadorze, natomiast w 1999 r. wystąpił na rozegranych w Las Vegas mistrzostwach świata systemem pucharowym (w I rundzie przegrał z Aleksiejem Aleksandrowem)[5], a po zakończeniu turnieju postanowił pozostać w Stanach Zjednoczonych. O swojej decyzji powiedział wówczas[6]:

Quote-alpha.png
Na Kubie byłem w dość uprzywilejowanej pozycji, będąc szachistą. Podróżowałem samodzielnie do wielu krajów i nigdy tam nie zostałem, więc nie przyszło im nawet na myśl, że chcę uciec... Poczułem, że jest to moja ostatnia szansa i że jeśli bym z niej nie skorzystał, pozostałoby to w mojej świadomości do końca życia.

Lata 1999–2005 były trudnym okresem w jego życiu. Mógł do woli korzystać z wolności żyjąc w Stanach Zjednoczonych, ale równocześnie zabronione mu było podróżowanie i gra w turniejach międzynarodowych (z powodu braku paszportu). Nie mógł również powrócić na Kubę, gdzie zostałby aresztowany. W 2005 r. otrzymał zieloną kartę, co pozwoliło mu na grę w turniejach poza granicami USA. W 2007 r. podzielił III m. w mistrzostwach tego kraju (za Aleksandrem Szabałowem i Aleksandrem Oniszczukiem, wspólnie z Jurijem Szulmanem i Grigorijem Kajdanowem), dzięki czemu zdobył awans do turnieju o Puchar Świata (w I rundzie przegrał z Jewgienijem Bariejewem)[7].

Do innych jego sukcesów należą:

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 stycznia 2009 r., z wynikiem 2614 punktów zajmował wówczas 6. miejsce wśród amerykańskich szachistów[8].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]