Julius Robert Oppenheimer

Z Wikipedii

J. Robert Oppenheimer (ur. 22 kwietnia 1904 w Nowym Jorku, zm. 18 lutego 1967 w Princeton) – najstarszy syn niemieckich żydów, Juliusa Oppenheimera i Ellie Friedman. Fizyk amerykański. Dyrektor laboratorium w projekcie Manhattan. Do jego największych sukcesów można zaliczyć:

• odkrył pozyton
• reakcje Oppenheimera-Phillipsa
• przybliżenie Borna-Oppenheimera
• rozwinięcie teorii tunelowania kwantowego
• rozwinięcie teorii relatywistycznej mechaniki kwantowej
• rozwinięcie kwantowej teorii pola
• rozwinięcie teorii czarnych dziur i promieniowania kosmicznego

Przyjęty na Uniwersytet Harvarda, początkowo studiował chemię; za namową Percy'ego Bridgemana zainteresował się fizyką. W 1925 otrzymał tytuł summa cum laude, a w 1926 przeniósł się na na Uniwersytet w Getyndze. Poznał na nim Maxa Borna, Wernera Heisenberga i Wolfganga Pauliego.

W latach 1927-1947 profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley gdzie znany jest jako główny założyciel amerykańskiej szkoły fizyki teoretycznej i California Institute of Technology w Pasadenie, 1947-1967 profesor, a od 1966 dyrektor Institute for Advanced Study w Princeton. W okresie 1943-1945 w Los Alamos kierował pracami nad budową amerykańskiej bomby jądrowej (zwany jest ojcem bomby atomowej). W 1946 wystąpił z projektem międzynarodowej kontroli wykorzystania energii jądrowej. Będąc przewodniczącym (od 1946) komitetu doradczego Komisji Energii Atomowej USA, odnosił się z rezerwą do budowy bomby wodorowej. Podejrzany o sympatie lewicowe został w 1952 usunięty ze stanowiska w ramach działań Komisji do Badania Działalności Antyamerykańskiej (zob. maccartyzm).

Źródła:

• strona biograficzna