Jurij Wynnyczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yuriy Vynnychuk.jpg

Jurij Pawłowycz Wynnyczuk (ukr. Ю́рій Па́влович Винничу́к, ur. 8 marca 1952 roku w Stanisławowie) - ukraiński pisarz, językoznawca, dziennikarz, redaktor.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie zdobył w Podkarpackim Uniwersytecie im. W. Stefanyka (wcześniej Iwano-Frankiwski Uniwersytet Pedagogiczny). Studiował na wydziale filologicznym (1969-1973), był nauczycielem języka i literatury ukraińskiej. W 1974 r. przyjechał do Lwowa, pracował jako tragarz i malarz pokojowy.

W latach 1987-1991 reżyser lwowskiego teatru estradowego „Не журись!”. Był autorem scenariusza do przedstawień tam wystawianych. W 1990 r. razem z S. Orobcem zakupił teatr i stworzył „Kabaret Jurija i Stefcia”. W latach 1991-1994 redaktor działu mistyki i sensacji gazety „Post-Постyп”. W 1995-1998 redaktor naczelny lwowskiej gazety „Гульвіса”. W latach 1998-1999 pracował jako redaktor działu gazety „Поступ”. Członek Zrzeszenia Pisarzy Ukraińskich (od 1997 roku).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Autor tomiku poezji Відображення (1990), zbioru prozy Спалах (1990), Вікна застиглого часу (2001), Місце для дракона (2002), powieści: Ласкаво просимо в Щуроград (1992), Діви ночі (1992, 1993, 2003), Житіє гаремноє (1996), powieści Мальва. Ланда (2000), opracowań krajoznawczych: Легенди Львова (6 wydań, 1993-2003), Кнайпи Львова (2000, również po polsku - "Knajpy Lwowa", 2001), Таємниці львівської кави (2001), encyklopedii mitów Книга бестій (2003).

Wybrane utwory pisarza wydane zostały w przekładzie angielskim pt. The windows of time frozen (2000).

Autor antologii ukraińskiej fantastyki XIX wieku Огнений змій (1989), ukraińskiej bajki literackiej XIX wieku Срібна книга казок (1993), serii książek Юрій Винчук презентує (od 2002, 8 książek), Казкова скарбниця (od 2003, 3 książki).

Jego utwory były tłumaczone w Anglii, Argentynie, Białorusi, Kanadzie, Niemczech, Polsce, Serbii, USA, Francji, Chorwacji, Czechach. Na podstawie jego bajek nakręcono dwa filmy rysunkowe. Autor przekładów z języków celtyckich, słowiańskich oraz angielskiego.

Za cotygodniową stronę Juzia Obserwatora otrzymał tytuł „Halickiego rycerza” (1999). Dwukrotny laureat nagrody Książka Roku BBC, przyznawanej za najlepszą ukraińską książkę: w 2005 za powieść Весняні ігри в осінніх садах oraz w 2012 za powieść Танґо смерті[1].

Przypisy