Kanapka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kanapki z serem i wędliną.
Sandwicze.
Kanapki z serem i pomidorem.

Kanapka – rodzaj przekąski, kalka językowa z języka francuskiego od słowa canapé (bułka przekrojona z wędliną ułożoną jak poduszki na kanapie)[1], prosta potrawa przyrządzana na bazie cienkich kromek białego lub razowego chleba, ewentualnie rozkrojonej bułki, posmarowanych masłem, okładanych wędlinami, pieczenią wieprzową, kiełbasą, szynką lub serem, spożywana jest również z jajkiem na twardo, plasterkiem ogórka lub rybą z dodatkiem warzyw do wyboru oraz sosów itp.

Wśród kanapek wyróżnia się sandwicze - wynalazek hrabiego Sandwich (między dwiema warstwami pieczywa znajdują się dodatki) i tartinki (na pojedynczej warstwie pieczywa ułożone są, często ozdobnie, dodatki). Znane są one już od starożytności. Tradycyjne niemieckie śniadanie, podobnie jak polskie, to kanapki z dżemem lub miodem oraz ewentualnie jajko na miękko. Modne są również panini - kanapki podawane na sposób włoski. Kanapka, ze względu na szybkość i prostotę przygotowania, jest popularną potrawą śniadaniową, lunchową, piknikową oraz, w tradycji polskiej, kolacyjną. Kanapki zabiera się praktycznie wszędzie – do ich spożywania nie potrzeba talerzy ani sztućców, są sycące, a dzięki urozmaiconym dodatkom i ciepłemu napojowi, mogą stanowić pełnowartościowy posiłek.

Eleganckie kanapki (tartinki) z wyszukanymi dodatkami (łosoś, kawior, sery, oliwki, kapary, pasty serowe i jajeczne itd.) mogą stanowić efektowną oprawę kulinarną przyjęć i spotkań towarzyskich.

Kanapkami nazywa się też dania sieci fast food – bułki przekładane mięsnym kotletem, filetem rybnym czy serem i warzywami.

Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Historię wynalezienia kanapki opisał Woody Allen w opowiadaniu Maszyna parowa sobie z tym nie poradzi.

Przypisy

  1. Aleksander Brückner: Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1985, s. 216. ISBN 83-214-0410-3.