Karel Frederik Wenckebach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Karel Frederik Wenckebach (ur. 24 marca 1864, zm. 11 listopada 1940) – holenderski lekarz i anatom.

Studiował medycynę w Utrechcie, w 1901 został profesorem medycyny na Uniwersytecie w Groningen. Później otrzymał katedry na uczelniach w Strasburgu (1911-14) i Wiedniu (1914-29).

Wenckebach jest pamiętany przede wszystkim za jego prace z dziedziny kardiologii. W 1899 roku przedstawił opis zaburzeń rytmu wynikających z niekompletnego bloku węzła przedsionkowo-komorowego, znanych dziś jako blok AV II stopnia (Mobitza I) albo zjawisko Wenckebacha(periodyka Wenckebacha).

Wenckebach opisał też strukturę anatomiczną jaką jest pęczek środkowy łączący przedsionki z węzłem AV. Pęczek ten określany jest niekiedy jako pęczek Wenckebacha i jest jednym z czterech połączeń międzywęzłowych (pozostałe to pęczek tylny Thorela, i dwie gałęzi przedniego pęczka - pęczek Bachmanna i gałąź zstępująca). Wenckebach jako jeden z pierwszych stosował chininę w leczeniu napadowego migotania przedsionków.

Syn Karla Wenckebacha, Oswald, był rzeźbiarzem, malarzem i autorem projektu monet wybijanych w Holandii między 1948 a 1981 rokiem.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Arythmie als Ausdruck bestimmter Funktionsstörungen des Herzens (1903, Engelse vertaling: (1904)
  • Die unregelmässige Herztätigkeit und ihre klinische Bedeutung (1914)
  • Herz- und Kreislaufinsufficienz (1931)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]