Karl Pflanzer-Baltin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Karl freiherr von Pflanzer-Baltin (ur. 1 czerwca 1855 w Peczu, zm. 8 kwietnia 1925 w Wiedniu) – generał austro-węgierski, dowódca.

Urodził się w rodzinie wojskowego audytora, generała Wilhelma Pflanzera. Odbył edukację wojskową i 1 września 1875 otrzymał przydział do 1. pułku dragonów. Niebawem trafił do szkoły sztabowej, którą ukończył w 1880. Do 1889 pełnił rozmaite funkcje w sztabach korpusów i brygad we Lwowie, Przemyślu i Temeszwarze. W 1884 został awansowany do stopnia rotmistrz 18. dywizji piechoty w Mostarze.

W 1889 stacjonował w Tarnowie, w szeregach słynnego 2. pułku ułanów Schwarzenberga. W czasie pobytu w tym garnizonie poznał swoją przyszłą żonę, Jadwigę Feger, z którą miał 2 synów (jeden z nich zginął podczas I wojny).

20 marca 1893 ojciec Pflanzera w dowód zasług otrzymał tytuł szlachecki Edler von Baltin, podobnie jego syn Karl, który został uhonorowany w ten sam sposób 8 kwietnia tego roku. Został adoptowany przez wuja Josefa von Baltina, który przekazał mu tytuł barona.

1 maja 1903 Karl Pflanzer-Baltin został generałem majorem. Już wówczas dał się poznać jako wytrawny taktyk, zwolennik teorii, zgodnie z którą podwładni powinni doskonale rozumieć zamiary szefa. Jego niekonwencjonalna metoda osobistego nadzoru nad szkoleniem żołnierzy była krytykowana przez innych wyższych rangą oficerów, co jednak nie przeszkodziło mu w awansach.

Jako generał porucznik 1 października 1907 objął dowództwo 4. dywizji w Brnie. W 1911 Pflanzer został generalnym inspektorem szkół korpusowych, rok później awansował do stopnia generała kawalerii.

W czasie I wojny światowej zrobił błyskotliwą karierę. Na przełomie lat 1914-1915 zdołał zatrzymać w Karpatach atak armii rosyjskiej prącej z zajętej Galicji do Kotliny Panońskiej. Za osiągnięcia frontowe 25 kwietnia 1915 otrzymał order Leopolda i tytuł tajnego radcy dworu.

20 grudnia 1915 został uhonorowany własnością 93. pułku piechoty, 1 maja 1916 podniesiony do rangi generała pułkownika. Zarazem za zasługi w wyzwoleniu Czerniowiec spod okupacji rosyjskiej tamtejszy uniwersytet przyznał mu doktorat honoris causa w dziedzinie filozofii.

W 1916 został skrytykowany przez dowództwo niemieckie, które mu nie ufało i odmówiło podporządkowania się w skali operacyjnej podczas ofensywy Brusiłowa. Na osobiste polecenie następcy tronu Pflanzer-Baltin podał się do dymisji.

Po objęciu tronu przez cesarza Karola, Pflanzer-Baltin powrócił w 1917 do służby. 8 marca 1918 został generalnym inspektorem piechoty, a w lipcu 1918 objął dowodzenie na froncie albańskim Armegruppe Albanien, gdzie odniósł wiele zwycięstw nad aliantami. Do samego końca wojny generał Pflanzer-Baltin pozostał nie pobity w polu.

Po wojnie osiadł w Wiedniu, gdzie zmarł, został pochowany na cmentarzu Hietzinger.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]