Klin podatkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Klin podatkowy – różnica między wydatkami pracodawcy na pensję (uwzględniającą wszelkie obciążenia podatkowe: np. ZUS, podatek dochodowy, składki na ubezpieczenia), a faktycznie otrzymywanym wynagrodzeniem.

Klin podatkowy

Nazwa wzięła się od kształtu na wykresie, który wynika z popytu i podaży pracy. Punkt równowagi popytu i podaży (R) przy braku ingerencji podatkowej zapewnia równość wynagrodzenia zatrudnionego (W) i kosztu pracodawcy (K) oraz wysokie zatrudnienie (Z1) - ilość aktywnych zawodowo w punkcie R. Podatek nałożony na pracodawcę zwiększa jego koszt (K), co zmniejsza popyt na pracę, a podatek nałożony na zatrudnionego zmniejsza jego wynagrodzenie (W), co zmniejsza podaż pracy. Skutkiem jest zmniejszenie liczby zatrudnionych z wielkości Z1 do Z2 - (ilość aktywnych zawodowo na poziomie podstawy klina) i zwiększenie liczby formalnie bezrobotnych.[1] Trzeba pamiętać, że w Polsce pracodawca wydaje na pracownika więcej niż wynosi płaca brutto, bo część składek jest dzielona między pracownika a pracodawcę.

Klin podatkowy w Polsce w 2006 roku wynosił około 44%. Wysokość klina podatkowego wykazuje tendencje do pokrywania się z udziałem wydatków sektora publicznego w odniesieniu do PKB (w 2006 roku w Polsce współczynnik ten wynosił 43.3%[2]).

Klin podatkowy jest jednym z mierników opiekuńczości państwa.[potrzebne źródło] Jest to jeden z ważniejszych czynników branych pod uwagę przez zagranicznych inwestorów przy wybieraniu lokalizacji inwestycji, gdyż informuje o nakładach jakie inwestor będzie musiał ponieść w związku z zatrudnieniem.

Pojęcie "Klin podatkowy" z reguły odnosi się do rynku pracy, ale może dotyczyć także innych rynków.

Przypisy

  1. Kazimierz Polarczyk, "Klin podatkowy, a bezrobocie"
  2. OECD Economic Outlook 2007/1, nr. 81

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]