Kość nosowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kość nosowa człowieka zaznaczona na zielono
Kość nosowa owcy zaznaczon na liliowo

Kość nosowa (os nasale) – kość trzewioczaszki[1].

Kość nosowa jest to kość parzysta, należąca do trzewioczaszki[1].

Os nasale tworzy górną część jamy nosowej. Leży przed kością czołową, z którą kontaktuje się od tyłu[1].

Można wyróżnić powierzchnię zewnętrzną i wewnętrzną kości nosowej. Pierwsza z wyienionych przyjmuje ona kształt wypukły, czego nie można powiedzieć o świni, gdzie jest ona prawie płaska. W jej tylnej części zwierzę to ma bruzdę nadoczodołową (sulcus supraorbitalis). Wewnętrzna powierzchnia tej kości jest wklęsła. Na niej leży z kolei grzebień sitowy (crista ethmoidalis). Wiąże się z nim małżowina nosowa dogrzbietowa[1].

Krawędź przyśrodkowa kości nosowej łączy się z jednoimienną krawędzią drugiej kości nosowej. Przebiega ona gładko. Obie krawędzie łączą się razem w szew międzynosowy (sutura internasalis). Pewna odrębność występuje u drapieżnych. Występuje u nich wyrostek przegrodowy (processus septalis), powstały z zawinięcia się rzeczonej krawędzi przyśrodkowej ku jamie nosowej. Na parzystych wyrostkach przegrodowych przyczepia się chrząstka przegrody nosa (cartilago septi nasi)[1].

Krawędź boczna łączy się z innymi kośćmi. Może to być kość czołowa. Sytuacja taka spotykana jest u przeżuwaczy. Może też tam być kość łzowa, jak to ma miejsce u przeżuwaczy oraz konia. Może też występować połączenie ze szczęką i kością siekaczową. U przeżuwaczy zamiast bezpośredniego połączenia pomiędzy boczną krawędzią kości nosowej i leżącą bocznie od niej kością występuje przestrzeń, zazwyczaj niewielka, szczelinowatego ksztłtu, dobrze rozwinięta u jeleniowtych[1].

U rostralnego końca kości nosowej znajduje się ostry wierzchołek. Jego położenie zależy od taksonu. Przyśrodowo można go znaleźć u owcy, świni, konia, u bydła i często u kozy występuje on podwójnie, podczas gdy bocznie leży on u drapieżnych. Między przednim końcem kości nosowej a kością siekaczową leży wcięcie nosowo-siekaczowe (incisura nasoincisiva), jednak u drapieżnych nie jest ono dobrze zaznaczone[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Krysiak, Henryk Kobryń, Franciszek Kobryńczuk: Anatomia zwierząt. T. 1: Aparat ruchowy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 978-83-01-16755-4.