Kościół św. Marcina i Wincentego w Skórzewie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Marcina i Wincentego
w Skórzewie
kościół parafialny
Narodowy Instytut Dziedzictwa
Distinctive emblem for cultural property.svg 130/Wlkp/A z 15 maja 2003
Widok od zachodu
Widok od zachodu
Państwo  Polska
Miejscowość Skórzewo (województwo wielkopolskie)
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Marcina i św. Wincentego
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Kościół św. Marcina i Wincentegow Skórzewie
Kościół św. Marcina i Wincentego
w Skórzewie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Marcina i Wincentegow Skórzewie
Kościół św. Marcina i Wincentego
w Skórzewie
Ziemia 52°23′30″N 16°47′28″E/52,391667 16,791111Na mapach: 52°23′30″N 16°47′28″E/52,391667 16,791111
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wnętrze
Tablica Stanisława Kozierowskiego
Grób ks. Landsberga

Kościół św. Marcina i Wincentego w Skórzewierzymskokatolicki kościół parafialny, zlokalizowany w centrum Skórzewa. Został wpisany do rejestru zabytków pod numerem 130/Wlkp/A w dniu 15 maja 2003.

Historia i architektura[edytuj | edytuj kod]

Parafia w Skórzewie liczy około 700 lat (erekcja parafii – 1306). Tereny te pierwotnie należały do kościoła św. Marcina w Poznaniu, a lokalna świątynia była drewniana (ufundowana w 1300). W XV wieku powstał kościół ceglany (wtedy też dodano drugiego patrona – św. Wincentego), w XVII wieku zastąpiony nowym – późnogotyckim, z fundacji rodziny Grotów, z czasem (w XIX wieku) popadłym w stan ruiny.

W latach 1927-1929 zbudowano obecny obiekt, a inicjatorem jego powstania był ks. Stanisław Kozierowski – jeden ze współzałożycieli UAM (wówczas Wszechnicy Piastowskiej). Projekt stworzył Marian Andrzejewski. W okresie okupacji niemieckiej kościół zamieniono na magazyn wojskowy. Po II wojnie światowej konsekracji dokonał bp Franciszek Jedwabski (22 września 1953). W 1976 namalowano polichromię. W styczniu 2007 huragan zerwał część dachu świątyni (uszkodzenia te następnie naprawiono).

Kościół wybudowany na planie krzyża, długi na 45 m, szeroki na 20 m. Charakterystyczna wieża, widoczna z wielu punktow Poznania i okolic, liczy 45 wysokości. Ołtarz (1775) pochodzi z kościoła franciszkańskiego w Woźnikach. Jeden z dzwonów odlano w 1543. Wyryto na nim łaciński napis: O Rex Gloriae veni cum Pace. Świątynia charakteryzuje się dobrą akustyką – odbywały się tutaj m.in. koncerty w ramach Międzynarodowego Festiwalu Chórów Chłopięcych. Występował to też Chór Męski ''Arion''.

Osoby związane z kościołem[edytuj | edytuj kod]

Tablice pamiątkowe[edytuj | edytuj kod]

Na elewacji zewnętrznej:

  • ku czci Stanisława Kozierowskiego (1874–1949, tutejszego proboszcza w latach 1910–1929) w setną rocznicę objęcia parafii – 1 maja 2010,
  • ku czci Józefa Molskiego (19.3.1896–19.8.1942), proboszcza skórzewskiego w latach 1929–1942, zamordowanego w obozie Dachau,
  • o treści Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu R.P.1927 X.S.K.[1]

Cmentarz[edytuj | edytuj kod]

Obok świątyni znajdują się pozostałości cmentarza przykościelnego z kilkoma starymi nagrobkami, m.in. proboszcza Edwarda Landsberga (15.11.1824–7.11.1894), małżeństwa Wierzbińskich, ks. A. Wróblewskiego (zm. 30.4.1838), czy ks. Józefa Cilskiego (w Skórzewie w latach 1838–1868, żeliwny krzyż).

Oprócz tego w Skórzewie znajduje się drugi cmentarz – przy ul. Kolejowej, z modernistyczną kaplicą przedpogrzebową pw. Chrystusa Króla i dużym grobowcem rodziny Freudenreichów.

Przypisy

  1. X.S.K. – Xiądz Stanisław Kozierowski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podmiejska parafia – dostęp 17.05.2011
  • tablice informacyjne, pamiątkowe i napisy nagrobne in situ