Skórzewo (województwo wielkopolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skórzewo
Skórzewo – widok od zachodu i typowa, podmiejska zabudowa jednorodzinna
Skórzewo – widok od zachodu i typowa, podmiejska zabudowa jednorodzinna
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat poznański
Gmina Dopiewo
Wysokość 43 m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 5565[1]
Strefa numeracyjna (+48) 61
Kod pocztowy 60-185
(poczta: Skórzewo)
Tablice rejestracyjne PZ
SIMC 0582870
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Skórzewo
Skórzewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skórzewo
Skórzewo
Ziemia 52°23′21″N 16°46′55″E/52,389167 16,781944Na mapach: 52°23′21″N 16°46′55″E/52,389167 16,781944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa miejscowości

Skórzewowieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Dopiewo. Graniczy z Poznaniem. Na terenie Skórzewa znajduje się zabytkowe: kościół pod wezwaniem św. Marcina i Wincentego i park podworski. Jest też szkoła podstawowa, gimnazjum, ośrodek zdrowia, cmentarz i Sala Królestwa Chrześcijańskiego Zboru Świadków Jehowy[2]. W chwili obecnej mocno rozbudowana wieś z zanikającym rolnictwem indywidualnym, ze względu na sąsiedztwo Poznania nabiera charakteru wyłącznie mieszkalnego, aczkolwiek rozwija się tu też rzemiosło i drobny przemysł.

Przez Skórzewo przepływa Skórzyna, a swoje źródło posiada tu Plewianka[3].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie poznańskim.

Zarys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Skórzewo i okolice sfotografowane przez amerykańskiego satelitę wywiadowczego, 23 sierpnia 1965 r. W prawym górnym rogu, wzdłuż lasu, widoczna dzisiejsza ulica Malwowa w Poznaniu.

W latach 1400–1600 pojawiają się Gołuski i Skórzewo. W następnych 200 latach powstały folwarki: Gurowo, Pokrzywnica, Glinki, Polityka, Więckówko, Podłoziny, Podłozinki i Walerianowo. Przed rozbiorami głównymi ośrodkami osadnictwa były Konarzewo, Więckowice i Skórzewo. Dominowało Konarzewo. W XVI w. powstała tu parafia. W tym czasie wieś należała do Konarzewskich a od 1668 r. kolejno przechodziła w ręce: Ostaszewskich, Radomickich, Gurowskich, Działyńskich (tu w 1797 urodził się Tytus Działyński i tu zapoczątkował gromadzenie zbiorów bibliotecznych i pamiątek narodowych przeniesionych później do Kórnika), Dzieduszyckich i Czartoryskich. Do Konarzewa należały majątki i folwarki: Dopiewo, Dopiewiec, Glinki, Palędzie i Podłoziny o łącznym areale 2,5 tys. ha.
Drugim ośrodkiem były Więckowice; w skład tego majątku wchodziły: Drwęsa, Działy i Więckówko. Od XVIII w. kolejno władali nim: Zbijewscy, Bielińscy, Drwęscy, Turno, Mycielscy, Breza (ród, z którego wywodzi się pisarz Tadeusz Breza). Trzeci ośrodek – Skórzewo, z kościołem parafialnym, od XIV w. posiadali Drogosławice herbu Habdank, w XV w. – Skórzewscy (wówczas przy Skórzewie powstała nowa osada, tzw. Małe Skórzewo lub Skórzewko, która w XIX w. połączyła się przestrzennie z tzw. Wielkim Skórzewem), Zakrzewscy, Chłapowscy, Waligórscy, a po I wojnie światowej – Obrębowicze. W latach 1910–1929 proboszczem był tu ks. Stanisław Kozierowski, współorganizator powstania wielkopolskiego, jeden z założycieli Uniwersytetu Poznańskiego. W okresie zaborów tylko 3 majątki przeszły w ręce Niemców: Dąbrówka ze Zborowem, Trzcielin oraz Polityka.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczba ludności. Gmina Dopiewo, 31 grudnia 2013. [dostęp 16 lutego 2014].
  2. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 6 kwietnia 2014.
  3. Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2010, ISBN 978-83-7445-018-8

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]