Kolczakówka piekąca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kolczakówka piekąca
Kolczakówka piekąca: zdjęcie
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd chropiatkowce
Rodzina kolcownicowate
Rodzaj kolczakówka
Gatunek kolczakówka piekąca
Nazwa systematyczna
Hydnellum peckii Banker
Bull. N.Y. St. Mus. 157: 28 (1912)
Hydnellum peckii 62842.jpg

Kolczakówka piekąca (Hydnellum peckii Banker.) – gatunek grzybów należący do rodziny kolcownicowatych (Bankeraceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podał Władysław Wojewoda w 2003[2]. Synonimy naukowe[3]:

  • Calodon diabolus (Banker) Snell 1956
  • Calodon peckii (Banker) Snell & E.A. Dick 1956
  • Hydnellum diabolus Banker 1913
  • Hydnellum rhizopes Coker 1939
  • Hydnum diabolus (Banker) Trotter 1925
  • Hydnum peckii (Banker) Sacc. 1925

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Pilśniowaty, biały i z krwistoczerwonymi kroplami wodnistej wydzieliny. Barwa z wiekiem rdzawobrązowa i ciemniejąca do brązowoczarnej, w miejscach uciśniętych powoli czernieje. Początkowo wierzch wypukły, potem płaski, w końcu wklęśnięty pośrodku. Powierzchnia guzkowata, promieniście bruzdowana, z odstającymi zaostrzonymi łuskami. Kolce białe, z wiekiem purpurowobrązowe, gęste, zbiegające po trzonie; do 5 mm długości[4].

Trzon

Rdzawobrązowy, czerwonobrązowy, cylindryczny, pełny; powierzchnia pilśniowata[4].

Miąższ

Różowy do rdzawobrązowego, koncentrycznie strefowany, z wieloma czarniawymi kropkami; korkowaty. Smak palący, ostry. Zapach słaby, kwaskowaty[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie pojedynczo lub w grupach w górskich lasach iglastych, od lata do jesieni[4]. W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[5]. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek wymierający[6]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Danii, Niemczech, Anglii, Holandii, Słowacji[2].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Kolczakówka kasztanowata (Hydnellum ferrugineum), która ma miąższ o łagodnym smaku.

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. 2,0 2,1 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Czesław Narkiewicz: Grzyby chronione Dolnego Śląska. Jelenia Góra: Wydawnictwo Muzeum Przyrodniczego, 2005. ISBN 83-89863-20-0.
  5. Dz. U. z 2014 r. Nr 0, poz. 1409 – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów
  6. Zbigniew Mirek: Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006. ISBN 83-89648-38-5.