Las iglasty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bór świerkowy
Las sosnowy świeży

Las iglasty, bór – jest to las, w którym wszystkie albo większość drzew to drzewa iglaste[1].

Bory występują przede wszystkim na glebach bielicowych w klimacie umiarkowanym. Dominującymi gatunkami drzew są tu: różne gatunki sosen, modrzewi, świerków oraz drzew liściastych takich jak osika, jarząb i brzoza. Natomiast w runie leśnym można spotkać przede wszystkim, borówki, wrzosy lub jagody czarne. Jeśli teren, na którym znajduje się las, jest bardzo podmokły to głównym charakterystycznym gatunkiem rosnącym w runie leśnym jest bagno zwyczajne (Ledum palustre) oraz mchy. Lasy iglaste można podzielić ze względu na dominujący gatunek drzewa na:

Istnieją także inne podziały lasów iglastych i tak w Polsce rosną:

  • Bory sosnowe suche – charakteryzujące się tym, że rosną na suchych glebach piaszczystych; głównymi składnikami flory są sosny zwyczajne, a w runie leśnym dominują mchy, porosty oraz rośliny kwiatowe,
  • Bory sosnowe świeże – rosną na dosyć wilgotnych glebach; w runie leśnym rosną wrzosy, borówki oraz jagody czarne; występują w nich też drzewa liściaste np. brzoza
  • Bory sosnowe bagienne – spotykamy je na glebach torfowych, podmokłych – drzewa są tu mniejsze (niekoniecznie), a głównymi roślinami spotykanymi w runie leśnym są mchy.

W fitosocjologii środkowoeuropejskie lasy iglaste w większości zaliczane są do klasy Vaccinio-Piceetea, przy czym klasa ta obejmuje również zbiorowiska nieleśne, czyli zakrzaczenia oraz zbliżone siedliskowo lasy liściaste (jak brzezina bagienna).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. bór – Encyklopedia PWN. PWN. [dostęp 2010-03-17].