Koniczyna polna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koniczyna polna
Hasen-Klee.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad dwuliścienne właściwe
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Rodzaj koniczyna
Gatunek koniczyna polna
Nazwa systematyczna
Trifolium arvense L.
Sp. pl. 2:769. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Koniczyna polna (Trifolium arvense L.) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych. Występuje w całej Europie, na znacznych obszarach Azji, w Afryce Północnej i Makaronezji, rozprzestrzenił się także na Azorach, w Australii, Ameryce Północnej i na Hawajach[2]. W Polsce dość pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina rozesłana lub wzniesiona, cała kosmato owłosiona. Wysokość 5–30 (40) cm.
Liście
Trzylistkowe. Prawie całobrzegie listki, 2–8 krotnie dłuższe niż szersze, drobno ząbkowane.
Kwiaty
Kwiaty motylkowe zebrane w liczne, walcowate, gęsto owłosione główki o długości 1–2 cm. Brak przysadek. Rurka kielicha z zewnątrz gęsto owłosiona, wewnątrz naga. Korona kwiatów początkowo biała, potem różowa.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do września. Porasta suche wzgórza, nieużytki, piaski, zwłaszcza gleby piaszczyste, między trawami. Roślina wskaźnikowa gleb kwaśnych[3], w uprawach rolnych jest chwastem. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Koelerio-Corynephoretea[4]

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Z powodu twardych i gorzkich pędów nie nadaje się na paszę dla zwierząt.
  • W medycynie ludowej odwar wykorzystywany był do leczenia biegunki.
Morfologia

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z koniczyną łąkową[5]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
  3. Rośliny jako bioindykatory środowiska
  4. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  5. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Świat roślin, skał i minerałów. Warszawa: PWRiL, 1990. ISBN 83-09-00462-1.
  2. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.