Koniczyna polna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Koniczyna polna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | dwuliścienne właściwe |
| Rząd | bobowce |
| Rodzina | bobowate |
| Rodzaj | koniczyna |
| Gatunek | koniczyna polna |
| Nazwa systematyczna | |
| Trifolium arvense L. Sp. pl. 2:769. 1753 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Koniczyna polna (Trifolium arvense L.) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych. Występuje w całej Europie, na znacznych obszarach Azji, w Afryce Północnej i Makaronezji, rozprzestrzenił się także na Azorach, w Australii, Ameryce Północnej i na Hawajach[2]. W Polsce dość pospolity na całym niżu i w niższych położeniach górskich.
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Roślina rozesłana lub wzniesiona, cała kosmato owłosiona. Wysokość 5–30 (40) cm.
- Liście
- Trzylistkowe. Prawie całobrzegie listki, 2–8 krotnie dłuższe niż szersze, drobno ząbkowane.
- Kwiaty
- Kwiaty motylkowe zebrane w liczne, walcowate, gęsto owłosione główki o długości 1–2 cm. Brak przysadek. Rurka kielicha z zewnątrz gęsto owłosiona, wewnątrz naga. Korona kwiatów początkowo biała, potem różowa.
[edytuj] Biologia i ekologia
Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do września. Porasta suche wzgórza, nieużytki, piaski, zwłaszcza gleby piaszczyste, między trawami. Roślina wskaźnikowa gleb kwaśnych[3], w uprawach rolnych jest chwastem. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Koelerio-Corynephoretea[4]
[edytuj] Zastosowanie
- Z powodu twardych i gorzkich pędów nie nadaje się na paszę dla zwierząt.
- W medycynie ludowej odwar wykorzystywany był do leczenia biegunki.
[edytuj] Zmienność
Tworzy mieszańce z koniczyną łąkową[5]
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
- ↑ Rośliny jako bioindykatory środowiska
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
[edytuj] Bibliografia
- Świat roślin, skał i minerałów. Warszawa: PWRiL, 1990. ISBN 83-09-00462-1.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
