Kruszarka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kruszarka

Kruszarka – maszyna rozdrabniająca wykorzystująca proces kruszenia do wytwarzania kruszywa.

W literaturze umownie przyjmuje się, że z kruszeniem mamy do czynienia wtedy, gdy produkt rozdrabniania ma średnicę większą od 1 mm, a z mieleniem, gdy średnicę poniżej 1 mm.

Podział[edytuj | edytuj kod]

  • kruszarki szczękowe
    • z dolnym zawieszeniem szczęki ruchomej (typu Dodge)
    • z górnym zawieszeniem szczęki ruchomej
      • kruszarki szczękowe dwurozporowe (typu Blake)
      • kruszarki szczękowe jednorozporowe (typu Dalton)
      • inne specjalnej konstrukcji (np. Rotex, szczękowe udarowe itp)
  • kruszarki stożkowe
    • o stożkach przeciwzbieżnych
    • o stożkach wspołbieżnych
    • z wałem nieruchomym
  • kruszarki walcowe
  • kruszarki uderzeniowe
    • kruszarki młotkowe
    • kruszarki bijakowe (udarowe)
    • z wałem pionowym (kubizery)- z ang. VSI

Zasadniczo, ze względu na charakter pracy, można mówić o kruszarkach obciążonych w sposób cykliczny (kruszarki szczękowe) oraz obciążonych w sposób ciągły (kryszarki walcowe, stożkowe, uderzeniowe).

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Bez względu na rodzaj kruszarek można w nich wyróżnić zespoły:

  • korpus
  • zespół elementów kruszących (roboczych)
  • zespół napędowo-transmisyjny
  • elementy zabezpieczające przed przeciążeniem

Ze względu na mobilność całej maszyny można wyróżnić kruszarki stacjonarne, semistacjonarne, semimobilne na podwoziu kołowym i mobilne na gąsienicowym.

Kruszarki szczękowe[edytuj | edytuj kod]

Stosowane do wstępnego i wtórnego kruszenia materiałów o małej i średniej podatności na rozdrabnianie (granit, bazalt, sjenit, porfir).

W kruszarkach szczękowych rozdrabnianie następuje poprzez zgniatanie, ścinanie i zginanie brył nadawy (podawanego materiału) między szczęką stałą a ruchomą. Ze względu na rozwiązanie napędu szczęki ruchomej wyróżnia się dwa typy kruszarek szczękowych:

  • dwurozporowe (typu Blake), w których szczęka ruchoma jest zamocowana na stałej osi i napędzana członem połączonym z wałem mimośrodowym; szczęka ruchoma wykonuje ruch prosty wokół stałej osi;
  • jednorozporowe (typu Dalton), w których szczęka ruchoma jest osadzona bezpośrednio na wale mimośrodowym i wykonuje ruch złożony eliptyczny.

Kruszarki stożkowe[edytuj | edytuj kod]

Stosowane przeważnie do drobnego kruszenia, produkt kruszenia bardziej regularny niż w przypadku kruszarek szczękowych. Nie stosuje się ich do rozdrabniania materiałów miękkich, lepkich i wilgotnych.

Materiał rozdrabniany jest między stożkami: zewnętrznym stałym i wewnętrznym ruchomym wykonującym ruch mimośrodowy. Są rozwiązania, kiedy stożek zewnętrzny jest ruchomym, wtedy mówimy o kruszarkach stożkowych płaszczowych.

Kruszarki stożkowe są jednopodporowe i dwupodporowe.

Kruszarki walcowe[edytuj | edytuj kod]

Stosowane najczęściej do kruszenia średniego i drobnego, a także mielenia materiałów średniej i małej twardości.

Materiał jest rozdrabniany przez zgniatanie między przeciwbieżnie obracającymi się walcami (najczęściej dwa, choć są rozwiązania z trzema). Powierzchnie walców mogą być gładkie lub zębate

Zastosowanie w przemyśle spożywczym:

Kruszarki udarowe[edytuj | edytuj kod]

Stosowane są obecnie do wszystkich stadiów kruszenia oraz mielenia. Są obecnie wykorzystywane do kruszenia najtwardszych skał bazalt, dolomit, wapień, granit itp o niewielkiej ścierności (nie nadają się do piaskowców czy kwarcytów). Rozdrabnianie materiału następuje poprzez uderzenie wirującymi elementami roboczymi, jak również odbicia od nieruchomych płyt korpusu. Elementy robocze:

  • młotki (osadzone wahliwie na wirniku) – mówimy o kruszarkach młotkowych; dodatkowo młotki ścierają materiał na ruszcie
  • bijaki (osadzone na sztywno) – kruszarki bijakowe; w dolnej części korpusu brak rusztu.