Krwawnik wiązówkowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krwawnik wiązówkowaty
Achillea filipendula habito1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj krwawnik
Gatunek krwawnik wiązówkowaty
Nazwa systematyczna
Achillea filipendulina Lam.
Encycl. 1:27. 1783
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Krwawnik wiązówkowaty, k. talerzowaty (Achillea filipendulina Lam.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny astrowatych. Występuje dziko na Kaukazie, Wyżynie Irańskiej aż po środkową Azję[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga i liście
Kwiatostan
Łodyga
Wzniesiona, rozgałęziona, osiąga wysokość 1,2 m.
Liście
Podłużnie lancetowate, pierzastodzielne.
Kwiaty
Liczne koszyczki zebrane w gęste baldachogrona. Kwiaty języczkowate i rurkowate o żółtej barwie.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna uprawiana na rabatach.Jest całkowicie odporny na mróz (strefy mrozoodporności 3-10)[3]. Jest też jedną z najbardziej odpornych na suszę bylin ozdobnych uprawianych na rabatach[3]. Łatwy w uprawie, rośnie na każdej glebie, ale preferuje stanowiska słoneczne i suche. Wytwarza kłącza, za pomocą których szybko się rozrasta. Najłatwiej rozmnaża się przez podział bryły korzeniowej bardzo wczesną wiosną. Można też przez wysiew nasion, ale nie wszystkie odmiany powtarzają cechy organizmu rodzicielskiego. Po przekwitnięciu należy usuwać kwiatostany. Pędy można zostawić na zimę, ale wiosną należy je silnie przyciąć. W ogrodzie za pomocą kłączy szybko się rozrasta i może zagłuszyć inne rośliny, należy więc kontrolować rozrastanie.

Odmiany ozdobne[edytuj | edytuj kod]

  • Gold Plate' – oodmiana silnie rosnąca o pachnących, jasnozielonych liściach i jasnożółtych kwiatach zebranych w płaskie baldachy szerokości 10-15 cm.
  • 'Parker`s Variety' – odmiana niższa, o żółtych kwiatach

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].
  3. 3,0 3,1 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.