Księga Pieśni

Księga pieśni
Nazwa chińska
Hanyu pinyin	Shījīng
Wade-Giles	Shih-ching
Zn. tradycyjne	詩經
Zn. uproszczone	诗经

Księga Pieśni jest kompilacją chińskiej poezji pochodzącej z okresu między XI a VII wiekiem p.n.e. Zaliczana jest do Pięcioksięgu konfucjańskiego.

Za kompilatora księgi tradycja uznaje Konfucjusza, jednak zachowana do naszych czasów redakcja księgi wyszła spod ręki Mao Henga (stąd bywa także nazywana 毛詩, Maoshi).

Składa się z 305 wierszy. Pierwotna wersja księgi obejmowała 311 wierszy, jednak 6 z nich nie zachowało się i jest znane jedynie z tytutłu. Ze względu na liczbę wierszy księga bywa czasem nazywana Shi San Bai (诗三百) - Trzysta Pieśni.

Wiersze przeważnie składają się z czteroznakowych (czterosylabicznych) wersów. Obecne są w nich trzy środki poetyckie: opisy bezpośrednie, porównania i aluzje.

Podzielona jest na cztery części:

• Guofeng (國風) – Obyczaje państw (160 wierszy) zawiera pieśni ludowe
• Xiaoya (小雅) – Małe ody (31 wierszy) - pieśni i wiersze biesiadne
• Daya (大雅) – Wielkie ody (74 wierszy) - pieśni rytualne
• Song (頌) – Hymny (40 wierszy) - pieśni o charakterze religijnym, związane z kultem przodków, głównie domu rządzącego rodu

Zobacz też

• Literatura chińska
• Pięcioksiąg konfucjański

Bibliografia

• Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005. ISBN 83-05-13407-5.