Kujawiak (taniec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kujawiak to polski taniec ludowy, pochodzący z Kujaw. Wywodzi się z kujawskich obrzędów weselnych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest tańcem spokojnym w metrum 3/4[1]. Polega na chodzie w rytmie ćwierćnut na lekko ugiętych nogach. Nastrojowa, liryczna melodia nadaje mu zalotny charakter. Kroki taneczne oparte są głównie na łagodnym chodzie i obrotach, jedynie muzyczne akcenty na koniec frazy podkreślane są przez mocniejsze przytupywania.

Podstawowe kroki w kujawiaku to: równy, z dołu, z góry, trójkrok chodzony (w jednym takcie wykonuje się trzy kroki taneczne). Figury Kujawiaka to: śpiący, od się-do się (odsibka), kolebany i 4 kierunki wirowania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jego nazwa po raz pierwszy pojawiła się w 1827 roku. Ludowe nazwy tego tańca, to śpiący i kolebany. Najstarsze opracowanie kujawiaka pochodzi z ok. 1830. Znane są opracowania m.in Henryka Wieniawskiego. Muzyka w kujawiaku jest liryczna i nastrojowa, często w tonacji minorowej.

Niektórzy mówią, że melodia tego tańca odzwierciedla kujawski krajobraz – szeroki i spokojny. Ruchy taneczne są wolne, posuwiste, pary spokojnie się obracają i lekko kołyszą.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Słownik muzyki, red. W. Marchwica, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2006, ISBN 83-7435-239-6; ISBN 978-83-7435-239-0.