LCVP

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Landing Craft, Vehicle, Personnel (LCVP)
LCVP planLCVP plan
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Stocznia Higgins Industries, i inni
Wejście do służby 1935
Wycofanie 1950
Zbudowane okręty 20.000
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 8,200 kg
Długość 11,05 m
Szerokość 3,30 m
Zanurzenie 0,91 m na rufie, 0.66 m na dziobie
Napęd silnik Diesla Gray Marine , 225 hp (168 kW) lub silnik benzynowy Hall-Scott , 250 hp (186 kW)
Prędkość 12 węzłów (14 mph, 22 kilometrów na godzinę)
Załoga 4
Uzbrojenie 2 x 0,30 cal (7,62 mm), karabiny maszynowe

Landing Craft, Vehicle, Personnel (LCVP) lub łódź Higginsa to typ barek desantowych szeroko stosowanych do desantów podczas II wojny światowej. LCVP została zaprojektowana przez Andrew Higginsa w Luizjanie, na podstawie łodzi wykonanych do pracy na bagnach i moczarach. Zbudowano ok 20.000 jednostek, w Higgins Industries i przez licencjobiorców.

Typowa konstrukcja wykonana była ze sklejki. Płaskodenna łódź mogła przewozić 36-osobowy pluton do brzegu z prędkością 9 węzłów (17 km/h). Żołnierze wsiadali schodząc po sieci zawieszonej na transportowcu; wychodzili przez opuszczoną rampę.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze łodzie Higginsa były produkowane na potrzeby traperów poszukiwaczy ropy czasem nawet dla przemytników alkoholu w Luizjanie. United States Marine Corps, poszukiwał lepszych sposobów desantowania, zawiedziony pracami Bureau of Construction and Repair które nie spełniały wymogów, zaczął wyrażać zainteresowanie łodziami Higginsa. Podczas badań w 1938 r. przez US Navy i Marine Corps, łódź Higginsa "Eureka" przekroczyła wydajność łodzi projektowanej przez marynarkę, następnie była testowana podczas ćwiczeń lądowania w lutym 1939. Zadowalająca pod pod wieloma względami łódź miała główną wadę: rozładunek sprzętu i ludzi musiał odbywać się po bokach, co narażało ich na ogień nieprzyjaciela w sytuacji bojowej. Jednak została wprowadzona do produkcji i użytku jako Landing Craft, Personnel (Large) w skrócie LCP (L)). LCP(L) była uzbrojona w dwa karabiny maszynowe na dziobie. Początkowo nazywana "Łódź Higginsa" używana była przez Brytyjczyków do rajdów Commando.

Japończycy używali łodzi desantowych typu Daihatsu z rampą dziobową podczas wojny chińsko-japońskiej latem 1937 - łodzie te były w kręgu zainteresowań US Navy i Marine Corps, obserwowane były w Szanghaju[1]. W 1941 Higgins zdecydował wykonać prototyp barki z rampą dziobową.

Rozładunek żołnierzy z LCVP.

W ciągu miesiąca, testy łodzi "Eureka" z rampą dziobową na jeziorze Pontchartrain zakończyły się sukcesem. Model ten nazwano Landing Craft, Personnel (Ramped) lub LCP(R). Pozycje karabinów maszynowych były umieszczone w przedniej części łodzi i zamykały dostęp pomiędzy nimi do rampy. Projekt wciąż nie był idealny (wąskie gardło między rampą) jak w przypadku brytyjskiego LCA (Landing Craft Assault) z roku wcześniej[potrzebne źródło].

Kolejnym krokiem było dopasowanie rampy do pełnej szerokości łodzi. Teraz żołnierze mogli szybko opuszczać barkę. Mogła też zmieścić mały pojazd: np. taki jak Jeep. Nową wersję nazwano LCVP (Landing Craft, Vehicle, Personnel), lub po prostu, "łódź Higginsa." Pozycje karabinów maszynowych zostały przeniesione do tyłu łodzi.

LCVP 18 z USS Darke (APA-159), z posiłkami na Okinawie, około 9 - 14 Kwietnia 1945.

Nieco ponad 11 m długości i 3,3 szerokości czyniły z LCVP niewielką jednostkę. Zasilana przez 225-konny silnik Diesla osiągała prędkość 12 węzłów, powodowało to kołysanie i doprowadzało personel do choroby morskiej. Boki i tył wykonane były ze sklejki, dawało to skąpą ochronę przed ogniem. LCVP mogła transportować 36 osobowy pluton, lub jeepa z 12 osobami lub 3,6 t ładunku. Małe zanurzenie (91 cm na rufie, 66 cm na dziobie) pozwalało dopłynąć do linii brzegowej a częściowy tunel pod kadłubem chronił śrubę przed piaskiem i zanieczyszczeniami. Stalowa rampa dziobowa mogła być szybko opuszczana. Można było szybko wyładować i odpłynąć z plaży po nowy ładunek.

Znaczenie i zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Naczelny Dowódca Aliantów, Dwight Eisenhower, przyznał że łodzie Higginsa miały duże znaczenie dla zwycięstwa w Europie a wcześniej w Afryce i we Włoszech:

Quote-alpha.png
Andrew Higgins ... is the man who won the war for us. ... If Higgins had not designed and built those LCVPs, we never could have landed over an open beach. The whole strategy of the war would have been different[2][3][4].

LCVP były używane w wielu operacjach desantowych:Operacji Overlord podczas D-Day a wcześniej: Operacja Torch w Afryce północnej, a także podczas:Operacja Husky, Operacja Shingle i Operacja Avalanche we Włoszech, Operacja Dragoon i oczywiście na Pacyfiku w starciach: Walki o Guadalcanal, Walki o Wyspy Gilberta, na Filipinach, Bitwa o Iwo Jimę i Bitwa o wyspę Okinawa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]