La donna è mobile

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

La donna è mobile (z wł. „Kobieta jest zmienna”) – tenorowa aria Księcia Mantui z III aktu opery Rigoletto Giuseppe Verdiego z librettem Francesca Marii Piavego. Rozpropagowana współcześnie szeroko głównie przez „Trzech Tenorów”, a wykonywana niezależnie od operowych przedstawień także wcześniej przez innych śpiewaków dysponujących tym typem głosu, jak chociażby przez Enrica Carusa. Pierwszym tenorem śpiewającym podczas światowej prapremiery (15 lutego 1845) w Teatro La Fenice w Wenecji rolę Księcia Mantui, a zatem i samą arię, był Raffaelle Mirate.

Aria w zestawieniu ze stylem życia księcia ma wydźwięk libertyński. Książę Mantui wykonuje ją w gospodzie Sparafucila, zalecając się do jego siostry i wspólniczki w ciemnych interesach – Magdaleny. Rozwiązłość księcia obserwuje także Gilda, córka Rigoletta, której garbaty błazen chce pokazać prawdziwą naturę człowieka, w którym była zakochana.

Tekst arii (w języku włoskim)[edytuj | edytuj kod]

La donna è mobile

Aria w wykonaniu Enrica Carusa (1908)

Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.


La donna è mobile,
Qual piuma al vento,
Muta d'accento – e di pensiero.
Sempre un amabile,
Leggiadro viso,
In pianto o in riso – è menzognero.

Refren
La donna è mobile,
Qual piuma al vento,
Muta d'accento – e di pensiero.
E di pensiero,
E di pensiero.

È sempre misero,
Chi a lei s'affida,
Chi le confida mal – cauto il cuore!
Pur mai non sentesi,
Felice appieno,
Chi su quel seno – non liba amore!

Refren
La donna è mobile,
Qual piuma al vento,
Muta d'accento – e di pensiero.
E di pensiero,
E di pensiero.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]