Lachmidzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lachmidzi – lud arabski.

Pierwsze znane państwo Lachimidów ze stolicą w Al-Hirze powstało w V wieku p.n.e. W III wieku Amr ibn Adi ibn Nasr Ibn Rabi'a ibn Lachm założył królestwo Lachmidów. W latach 572-579 i 604-628 Lachmidzi brali udział w wojnach bizantyjsko-perskich, byli stronnikami Persji, w odróżnieniu do Ghassanidów, którzy współpracowali z Bizancjum.

Lachimidzi wyznawali chrześcijaństwo nestoriańskie, zaś jedynym królem ortodoksyjnym był An-Numan III Abu Kabus (ok. 580-602).

Królowie Lachmidów[edytuj | edytuj kod]

  • 400-418 Numan I al.-Awar
  • 418-462 Mundhir I
  • 505-554 Mundhir III ibn Ma as-Sama
  • 554-569 Amr ibn Hind
  • 580-602 Numan III

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Wielka Historia Świata. T. 4. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2005, s. 15. ISBN 83-7425-025-9.
  • J. Jasińska, Lachmidzi, w: Mały słownik kultury świata arabskiego, pod red. J. Bielawskiego, Warszawa 1971, s.299