Leczenie wstrząsami insulinowymi

Leczenie wstrząsami insulinowymi w szpitalu Lapinlahti w Helsinkach (lata 50. XX wieku)

Leczenie wstrząsami insulinowymi – jedna z metod leczenia stosowanych w psychiatrii głównie w latach 40. i 50. XX wieku, polegająca na wywoływaniu powtarzanych stanów ciężkiej hipoglikemii i śpiączki przy użyciu wstrzyknięć insuliny.

Metodę tę wprowadził do medycyny Manfred Sakel w 1933. Inspiracją do tej formy leczenia było domniemanie, iż odkryta w 1922 roku insulina może mieć znaczenie w patogenezie schizofrenii. Dawki zwiększano stopniowo podnosząc dawkę i obserwując stan pacjenta. Stosowano dawki rzędu 50-80 jednostek, rozpiętość dawki była duża. Śpiączkę przerywano poprzez podany przez zgłębnik do żołądka stężony roztwór glukozy. W późniejszym czasie stosowano dożylne podanie stężonego roztworu glukozy. Terapie wstrząsowe (wykorzystujące wstrząsy insulinowe i elektrowstrząsy) były metodami leczniczymi pierwszego rzutu w schizofrenii przed wprowadzeniem leków neuroleptycznych.

Leczenie wstrząsami insulinowymi jako niebezpieczne i mniej skuteczne w porównaniu z obecnie stosowaną farmakoterapią nie ma już miejsca w medycynie. Zdarzały się bowiem przypadki, że mimo normoglikemii pacjent nie odzyskiwał świadomości. W Stanach Zjednoczonych zostało zarzucone w latach 70., było jeszcze przez pewien czas w użyciu w ZSRR i Chinach.

Bibliografia

• K Jones. Insulin coma therapy in schizophrenia.. „Journal of the Royal Society of Medicine”. 93 (3), s. 147-9, 2000. PMID 10741319. 

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.