Leonard z Limoges

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Obraz z XV w. przedstawiający św. Sebastaiana, św. Leonarda i św. Katarzynę

Święty Leonard z Limoges lub święty Leonard z Noblac (ur. ok. 466 – zm. 6 listopada ok.559) - rycerz frankoński, pustelnik; jeden z najpopularnieszych świętych kościoła katolickiego w Europie Zachodniej w średniowieczu; patron dobrego porodu, więźniów, jeńców, chorych i zagrożonych napadem lub kradzieżą.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykazy hagiograficzne znają 6 świętych i 2 błogosławionych o tym imieniu. Wśród nich 3 pustelników i w opatów. Nasz święty był wśród ludu najwięcej znany i popularny. Do Martylorogium Rzymskiego umieścił św. Leonarda z Limoges kardynał Cezary Baraniusz na podstawie świadectwa św. Bedy i bł. Adona. Wspomnienie o św. Leonardzie znajdziemy także w Historii napisanej przez Ademara z Chabannes ok. roku 1028. Pochodził ze znakomitej rodziny frankońskiej, zaprzyjaźnionej z królem Franków, Klodwikiem. Ten zgodził się być nawet ojcem chrzestnym św. Leonarda. Wychował się u biskupa w Reims, św. Remigiusza. Potem został pustelnikiem. Ofiarowanej przez Klodwika godności biskupiej nie przyjął. Zamieszkał w puszczy leśnej w pobliżu swojego rodzinnego miasta. Św. Leonard zmarł prawdopodobnie 6 listopada 559r. Grób jego stał się natychmiast miejscem pielgrzymek. Święty należał do najpopularniejszych świętych w Europie we wiekach średnich: we Francji, w Anglii, Niemczech, Austrii, w Bawarii, w Szwecji i w Polsce.

W ikonografii atrybutami św. Leonarda są: łańcuch, skruszone kajdany, koń, kwiat w ustach. Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 6 listopada.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]