Lepilemur leucopus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lepilemur leucopus
(Major, 1894)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd naczelne
Podrząd Strepsirrhini
Rodzina lepilemurowate
Rodzaj Lepilemur
Gatunek Lepilemur leucopus
Synonimy

Lepilemur globiceps Forsyth Major, 1894

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status none DD.svg
brak danych
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania gatunku
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lepilemur leucopusgatunek naczelnego z rodziny lepilemurowatych. Wyglądem przywodzi na myśl innych przedstawicieli swej rodziny. Ma szare plecy, jasnoszarą do białawej brzuszną stronę ciała i jasnobrązowy ogon[2]. Prowadzi nocny tryb życia. Przemieszcza się po lesie, wspinając się na drzewa pionowo i skacząc z gałęzi na gałąź[3]. Należy do endemitów: spotyka się go tylko na Madagaskarze. Zamieszkuje podzwrotnikowe, bądź zwrotnikowe suche tereny porosłe krzakami. Zagraża mu utrata środowiska naturalnego z powodu działań związanych z rolnictwem i produkcją węgla drzewnego[1].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Lepilemurowate jedzą głównie liście. Podczas pory suchej w okolicy Berenty ich deita składa się całkowicie z liści i kwiatów roślin z rodzaju Alluaudia[4]. Gatunek ten wykazuje również koprofagię: spożywa i powtórnie poddaje trawieniu swój kał dla dalszego rozkładu zawartej w nim celulozy[5].

Zachowania społeczne[edytuj | edytuj kod]

Podstawową jednostkę społeczną w przypadku tego gatunku naczelnego tworzy matka i jej potomstwo. Samce żyją w samotności. Obierają sobie terytoria, które zachodzą na rewiry jednej, bądź kilku samic. Samce spotykają się z płcią przeciwną w nocy, by żerować i iskać się (iskanie pełni funkcję społeczną)[6]. Występują kontakty poligeniczne. Samiec spotyka się w celu krycia z kilkoma samicami[3]. Broni on też swego terytorium, patrolując je i wydając głośne dźwięki, gdy wtargnie nań inny samiec[7]. Samiec może tez brać udział w konfliktach fizycznych, by bronić swego terytorium[3].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Ten gatunek lemura występuje na południu ekoregionu Madagascar spiny thickets, zdominowanego przez kolczastą roślinność z rodziny Didiereaceae i las galeriowy. Zasięg występowania tego naczelnego ogranicza się do terenu pomiędzy rzekami Menarandra i Mandrare, jednak z powodu niedawnych zmian w klasyfikacji rodzaju Lepilemur dokładny zasięg występowania tego gatunku jest niejasny. Berenty Private Reserve na południu kraju dysponuje szacunkową gęstością kilkuset osobników na km². Z powodu niepewnego zasięgu występowania i niepewności tyczących zasięgu jego siedlisk International Union for Conservation of Nature (IUCN) zalicza go do gatunków, na temat których brakuje danych, by przyporządkować je do innej kategorii (Data Deficient – DD). Jeśli rzeczywiście ogranicza się on do regionu pomiędzy wymienionymi dwoma rzekami, może zostać zaliczony do gatunków zagrożonych wyginięciem[1].

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Wykorzystanie terenów zasiedlanych przez gatunek jako pastwiska dla zwierzyny gospodarskiej zagroziło przetrwaniu tego naczelnego. Lasy i tereny porosłe krzakami jego regionu są rokrocznie wypalane w celu stworzenia nowych pastwisk wykorzystywanych przez rolnictwo, często nadmiernie eksploatowanych. W tym regionie wycina się też las w celu wydobycia węgla drzewnego[1]. Zwierzę zamieszkuje takie treny chronione, jak Park Narodowy Andohahela i Berenty Private Reserve[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Lepilemur leucopus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Harcourt, C. and Thornback, J. 1990. Lemurs of Madagascar and the Comoros. The IUCN Red Data Book. IUCN Gland, Switzerland and Cambridge, U.K.
  3. 3,0 3,1 3,2 Fleagle, J. G. Primate Adaptation and Evolution. Academic Press. 1988.
  4. Crowley, B. E. & L. R. Godfrey. (2013). Why all those spines?: Anachronistic defences in the Didiereoideae against now extinct lemurs. South African Journal of Science 109(1-2), 1-7.
  5. Nash, L. T. 1998. Vertical clingers and sleepers: Seasonal influences on the activities and substrate use of Lepilemur leucopus at Beza Mahafaly Special Reserve, Madagascar. Folia Primatologica 69(suppl. 1), 204-17.
  6. Russel, R. J. 1977. The behavior, ecology, and environmental physiology of a nocturnal primate, Lepilemur mustelinus (Strepsirhini, Lemuriformes, Lepilemuridae). PhD Thesis, Duke University.
  7. Hladik, C. M. and P. Charles-Dominique. The Behavior and Ecology of the Sportive Lemur (Lepilemur mustelinus) in Relation to its Dietary Peculiarities. In: Martin, R. D., et al. (eds.) Prosimian Biology. Duckworth, London. 1974.