Lipót Fejér

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lipót (Leopold) Fejér - (ur. 9 lutego 1880 w Peczu na Węgrzech - zm. 15 października 1959 w Budapeszcie) - węgierski matematyk pochodzenia żydowskiego (urodził się jako Leopold Weiss; zmienił nazwisko około roku 1900).

Fejér studiował matematykę i fizykę na uniwersytetach w Budapeszcie i Berlinie - studia doktoranckie pod kierunkiem Hermanna Schwarza. Wykładowca na uniwersytecie w Budapeszcie od roku 1911, gdzie został promotorem takich matematyków jak John von Neumann, Paul Erdős, George Pólya czy Pál Turán. Fejér znany jest głównie ze swoich wyników w analizie harmonicznej (twierdzenie Fejéra, jądro Fejéra), ale jego prace dotyczyły również analizy zespolonej - na przykład, podał wspólnie z Carathéodorym w roku 1911 twierdzenie dotyczące funkcji analitycznych w kole jednostkowym o pewnych szczególnych własnościach [1] (zob. twierdzenie Carathéodory'ego-Fejéra) oraz uzyskał wyniki z Frigyesem Rieszem dotyczące odwzorowań konforemnych[2].

Przypisy

  1. C. Carathéodory, L. Fejér, Über den zusammenhang der extremen von harmonischen funktionen mit ihren Keoffizienten und über den Picard-Landauschen Satz, Rend. Circ. Mat. Palermo 32 (1911), ss. 218–239.
  2. L. Fejér, F. Riesz, Über einige funktionentheoretische Ungleichungen, Math. Z. 1 (1921), ss. 305-314.