Hermann Schwarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Schwarz

Karl Hermann Amandus Schwarz (ur. 25 stycznia 1843 w Jerzmanowej, wtedy Hermsdorf – zm. 30 listopada 1921 w Berlinie) – matematyk niemiecki znany przede wszystkim z osiągnięć w analizie zespolonej.

Studiował w Berlinie, początkowo chemię, jednak za namową Ernsta Eduarda Kummera i Karla Weierstrassa zajął się matematyką. Doktoryzował się w 1864 roku w Berlinie na podstawie rozprawy pt. De superficiebus in planum explicabilibus primorum septem ordinum. W latach 1867-1869 pracował w Halle (Saale), następnie w Zurychu, a od 1875 roku przeniósł się na Uniwersytet w Getyndze. Polem jego badań - poza wspomnianą analizą zespoloną, w której uzyskał znaczące wyniki dotyczące możliwości konforemnego odwzorowania jednospójnego obszaru na płaszczyźnie zespolonej w koło jednostkowe - były geometria różniczkowa, rachunek wariacyjny oraz równania różniczkowe cząstkowe na polu których uzyskał znaczący wynik dotyczący iteracyjnej metody rozwiązywania pewnych szczególnych równań tego typu[1]. W roku 1892 zastał przyjęty w poczet członków Akademii Nauk w Berlinie. Uczniami Schwarza byli m.in. Leopold Fejér, Gerhard Hessenberg, Paul Koebe, Theodor Vahlen oraz Ernst Zermelo.

Hermann Schwarz jest autorem prac z różnych dziedzin matematyki. Jego nazwisko nosi również kilka matematycznych twierdzeń.

Przypisy

  1. H. A. Schwarz, Über einen Grenzübergang durch alternierendes Verfahren, Vierteljahrsschrift der Naturforschenden Gesellschaft in Zürich, 15 (1870), ss. 272-286

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]