Littorina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pobrzeżka
Littorina[1]
(Férussac, 1822)
Muszle pobrzeżki Littorina littorea
Muszle pobrzeżki Littorina littorea
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada ślimaki
Podgromada Caenogastropoda
Rząd Littorinimorpha
Nadrodzina Littorinoidea
Rodzina Littorinidae
Podrodzina Littorininae
Synonimy
  • Algaroda Dall, 1918[1][2]
  • Bacalia H. Adams & A. Adams, 1854[2]
  • Brevilittorina Golikov, Dolgolenko, Maximovich & Scarlato, 1990 (nomen nudum)[2]
  • Cricostoma Mørch, 1857[2]
  • Ezolittorina Habe, 1958[1]
  • Isonema Hall, 1891[1]
  • Litonia Weinkauff, 1878[1]
  • Litorina Menke, 1828[1]
  • Litormia Moerch, 1849[1]
  • Littorelaea Leach, 1847[2]
  • Littorivage Dall, 1918[1]
  • Melarhaphe Menke, 1828[1]
  • Neritrema Recluz, 1869[1]
  • Neritoides T. Brown, 1827[1]
  • Neritotrema Wenz, 1939[1]
  • Turbinarius Duméril, 1805[2]
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Littorina (w języku polskim pobrzeżka, brzegówka lub litoryna) – rodzaj niedużych ślimaków morskich o typowym wyglądzie. Bardziej odporne na wysłodzenie gatunki pobrzeżek zamieszkują również Bałtyk. Nie sięgają jednak na teren Polski, docierając jedynie do wybrzeży wyspy Rugii.[3] Dalej na północ pobrzeżka osiąga wschodni brzeg Bornholmu[4].

Muszle pobrzeżek są stożkowato-kulistawe, przypominające muszle słodkowodnych żyworódek, lecz grubościenne. Wyposażone są w wieczko. Długość ich rzadko przewyższa 2 cm. Pobrzeżki zasiedlają strefy pływów i oprysku u brzegów prawie wszystkich mórz (niektóre gatunki spotyka się również w sublitoralu[4]). Bytują na twardym podłożu, zarówno skalistym lub kamienistym, jak i na pniach oraz korzeniach w lasach namorzynowych.[3] Roślinożerne. Rozdzielnopłciowe; w rozwoju spotykana zarówno żyworodność, jak wylęganie się z jaj już ukształtowanych ślimaków oraz wylęganie się larw typu weliger.[4]

Pobrzeżki jadane są od niepamiętnych czasów przez człowieka[3]. Ślimaki z rodziny Littorinidae wykorzystuje się też do zwalczania glonów, porastających skrzynie, w których hodowane są ostrygi[4]. Od ślimaków z rodzaju litoryna pochodzi nazwa jednej z faz rozwoju Bałtyku - Morza Litorynowego.

Gatunki[edytuj | edytuj kod]

W skład rodzaju Littorina wchodzą następujące gatunki:

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 1,25 1,26 1,27 1,28 1,29 1,30 1,31 1,32 1,33 1,34 1,35 1,36 1,37 1,38 1,39 1,40 1,41 1,42 1,43 1,44 1,45 Littorina w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Littorina (ang.). World Register of Marine Species.
  3. 3,0 3,1 3,2 Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976, s. 242.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Жизнь животных. T. II. Moskwa: "Просвещение", 1988, s. 26-27. ISBN 5090004455. (ros.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]