Ludwik de Laveaux (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Autoportret z paletą, 1892

Stanisław Ludwik de Laveaux (ur. 21 listopada 1868 w Jaronowicach, zm. 5 kwietnia 1894 w Paryżu) − polski malarz tworzący od 1890 roku na emigracji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z francuskiego rodu osiadłego w Polsce w XVIII wieku.

W latach 1884 − 1886 i 1889 − 1890 studiował w Krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w pracowni Józefa Mehoffera. W międzyczasie przez dwa lata pobierał naukę malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Otto Seitza. Podczas pobytu w kraju wielokrotnie uczestniczył w plenerach malarskich, towarzyszli mu m.in. Włodzimierz Tetmajer, Wincenty Wodzinowski, Stanisław Radziejowski. Po ukończeniu studiów w 1890 roku na stałe wyjechał do Paryża, w następnym roku odbył podróż do Bretanii. Odbył kilka podróży do Londynu i Oxfordu. Trudne warunki materialne i postępujące ubóstwo przyczyniły się do rozwoju gruźlicy, na którą zmarł w wieku 25 lat, pochowano go na paryskim cmentarzu Pantin (Cimetière parisien de Pantin, działka 2, rząd 11, nr.2) w Paryżu[1].

Znany z wielu romansów, najsłynniejszym, był jego romans z hrabianką Iwoną Prośnieńską z Olkusza. Jego narzeczoną Marysię Stanisław Wyspiański opisał w Weselu, zaś jego samego umieścił jako Widmo (akt II, scena 5).

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

A. Melbechowska-Luty, Widmo: życie i twórczość Ludwika De Laveaux 1868-1894, Wrocław 1988


Commons in image icon.svg