Mała Konstytucja z 1919

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rzeczpospolita
Polska

Godło II RP

Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka II RP



Mała Konstytucja z 20 lutego 1919 r. (Uchwała Sejmu Ustawodawczego z dnia 20 lutego 1919 r. w sprawie powierzenia Józefowi Piłsudskiemu dalszego sprawowania urzędu Naczelnika Państwa) (Dz.Pr.P.P. Nr 19, poz. 226)[1].

Ustrój państwa według Małej Konstytucji[edytuj | edytuj kod]

Mała Konstytucja wprowadzała w Polsce system rządów komitetowych[2] - najwyższą władzę w państwie stanowił Sejm Ustawodawczy, którego wolę wykonywać miał Naczelnik Państwa oraz Rada Ministrów, jako swoisty komitet pozbawiony własnych, niezależnych od parlamentu uprawnień.

Prawa i ograniczenia Naczelnika Państwa[edytuj | edytuj kod]

  • Naczelnik Państwa na podstawie "porozumienia z Sejmem" powoływał rząd.
  • Naczelnik Państwa i rząd byli odpowiedzialni przed Sejmem.
  • Naczelnik Państwa został pozbawiony inicjatywy ustawodawczej.
  • Naczelnik Państwa nie posiadał prawa do rozwiązywania parlamentu.
  • Akty prawne wydawane przez Naczelnika Państwa wymagały kontrasygnaty właściwego ministra.

Kalendarium Małej Konstytucji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dz. U. z 1919 r. Nr 19, poz. 226
  2. A. Ajnenkiel, Konstytucje Polskie w rozwoju dziejowym 1791-1997, Warszawa 2001, s. 161