Magneton jądrowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Magneton jądrowy (symbol \mu_\mathrm{N}\!) – stała fizyczna o wymiarze momentu magnetycznego. Zdefiniowany jest jako:

\mu_\mathrm{N} = {{e \hbar} \over {2 m_p}}

gdzie:

e\!ładunek elementarny,
\hbarzredukowana stała Plancka,
m_p\!masa spoczynkowa protonu

W układzie SI jego wartość wynosi[1]:

\mu_\mathrm{N}\! = 5,050 783 53(11) × 10-27 J·T-1

Magneton jądrowy jest naturalną jednostką służącą do wyrażania magnetycznego momentu dipolowego ciężkich cząstek takich jak nukleony i jądra atomowe. Natomiast moment dipolowy elektronu, o wiele większy ze względu na większy stosunek ładunku do masy, jest wyrażany w magnetonach Bohra.

Przypisy

  1. CODATA, 2010

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]