Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pojemniki do segregacji odpadów stałych zgodnie z załącznikiem V konwencji MARPOL

Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (MARPOL)- Umowa międzynarodowa, która została przyjęta na Międzynarodowej Konferencji w sprawie zanieczyszczania mórz, która była zorganizowana przez IMO w październiku 1973. Konwencja została zmodyfikowana w 1978, na Międzynarodowej konferencji w sprawie bezpieczeństwa zbiornikowców i zapobiegania zanieczyszczeniom. Znana jest pod nazwą MARPOL 73/78. Następna modyfikacja dokonana została w 1997, kiedy dodano VI załącznik, traktujący o zapobieganiu zanieczyszczaniu powietrza przez statki.

Wpływ na powstanie Konwencji miały wielkie katastrofy zbiornikowców: Torrey Canyon w 1968 oraz MT Amoco Cadiz w 1977. W badaniach na temat przyczyn i skutków katastrof stwierdzono, że istniejące uregulowania (Międzynarodowa Konwencja o Zapobieganiu Zanieczyszczania Mórz Produktami Ropopochodnymi z 1954)

nie zapewniają wystarczającej ochrony przy szybko wzrastających przewozach.

Konwencja MARPOL 73/78 weszła w życie 2 października 1983 lecz poszczególne załączniki zaczęły obowiązywać później, po ich ratyfikacji przez ustaloną liczbę państw.

Konkretne przepisy zawarte są w sześciu załącznikach do Konwencji:

Załącznik I[edytuj | edytuj kod]

strona z Dziennika olejowego

Wszedł w życie 2 października 1983. Ma na celu ochronę przed zanieczyszczeniami ropą naftową i jej pochodnymi. Zawiera przepisy regulujące budowę oraz dotyczące operacji ładunkowych i paliwowych. Opisuje dozwolony sposób wypompowania wody zanieczyszczonej substancjami ropopochodnymi. Wymaga prowadzenia ewidencji substancji ropopochodnych (Dziennik olejowy).

SOPEP[edytuj | edytuj kod]

Załącznik I wymaga aby statek był przygotowany do przeciwdziałania zanieczyszczeniu morza na skutek wypadku (w ograniczonej skali). Sprzęt potrzebny do akcji, informacje o budowie statku oraz lista kontaktów i procedury zawarte są w Statkowym planie zapobiegania zanieczyszczeniom olejowym.

Załącznik II[edytuj | edytuj kod]

Wszedł w życie 2 października 1983. Dotyczy ochrony przed zanieczyszczaniem morza innymi niż ropopochodne płynnymi substancjami szkodliwymi przewożonymi luzem.

Załącznik III[edytuj | edytuj kod]

Wszedł w życie 1 lipca 1992 i dotyczy ochrony przed zanieczyszczaniem szkodliwymi substancjami przewożonymi w opakowaniach.

Załącznik IV[edytuj | edytuj kod]

Biologiczna oczyszczalnia ścieków (12-30 osób)

Wszedł w życie 27 września 2003. Dotyczy ochrony przed zanieczyszczaniem ściekami. Ma zastosowanie dla wszystkich statków o pojemności brutto 400 i więcej lub przewożących ponad 15 osób (pasażerów i załogi). Zabrania zrzutu fekaliów do morza w odległości mniejszej niż 12 mil od brzegu (3 mil, jeżeli ścieki poddano rozdrobnieniu i dezynfekcji).

Na mocy wymagań tego załącznika, statki powinny być wyposażone w

  • Oczyszczalnię ścieków lub
  • Instalację do rozdrabniania i dezynfekcji fekaliów lub
  • Zbiorniki pozwalające na przetrzymanie ścieków i wypompowanie ich do odpowiedniej instalacji w porcie.

Państwa- strony Konwencji, wymagające stosowania załączniku IV, powinny zapewnić w portach odpowiednie instalacje do odbioru ścieków ze statków.

Statki dostosowane do wymogów Konwencji są poddawane inspekcji ze strony instytucji klasyfikacyjnych. Dla potwierdzenia, że statek spełnia wymagania, wydawany jest Międzynarodowy Certyfikat o Zapobieganiu Zanieczyszczeniom Fekaliami.

Załącznik V[edytuj | edytuj kod]

Plakat z instrukcją wyrzucania śmieci

Wszedł w życie 31 grudnia 1988. Reguluje usuwanie ze statków odpadów stałych (oprócz świeżych ryb i ich części). Dotyczy wszystkich statków.

Załącznik zabrania wyrzucania do morza odpadów plastikowych, a wyrzucanie innych uzależnia od rodzaju odpadów i pozycji statku (głównie odległości od najbliższego lądu).

Specjalne, ostrzejsze reguły obowiązują w zdefiniowanych obszarach specjalnych. Obszary specjalne to akweny szczególnie zagrożone ze względu na wrażliwość ekologiczną lub natężenie ruchu statków. Jako obszary specjalne na potrzeby załącznika V wyznaczono: Morze Śródziemne, Morze Bałtyckie, Morze Czarne, Morze Czerwone, Morze Północne, Zatokę Perską, Antarktykę i obszar Karaibów wraz z Zatoką Meksykańską.

Każdy statek o długości całkowitej 12 metrów i więcej powinien mieć plakaty, informujące załogę i pasażerów o regułach wyrzucania śmieci.

Statki o pojemności brutto 400 i więcej lub mogące przewozić ponad 14 osób powinien posiadać Książkę zarządzania śmieciami i Dziennik zarządzania śmieciami. Książka zawiera informacje informacje o zbieraniu, przechowywaniu, przetwarzaniu i wyrzucaniu śmieci. Wszystkie operacje wyrzucania, wyładunku czy spalania śmieci są odnotowane w Dzienniku zarządzania śmieciami.

Załącznik VI[edytuj | edytuj kod]

Etykietka na silniku głównym, potwierdzająca spełnianie wymagań MARPOL

Został dodany w 1997 i wszedł w życie 19 maja 2005. Zawiera przepisy mające na celu redukcję zanieczyszczeń powietrza przez statki (spalinami, oparami ładunku czy substancjami niszczącymi warstwę ozonową).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]