Minigolf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanowisko na polu do minigolfa

Minigolf (lub Mini Golf) – sport uprawiany na specjalnych torach do gry, zwanych inaczej stanowiskami. Polega na umieszczeniu piłki w dołkach na końcu każdego toru, przy pomocy specjalnego kija, który jest niemal identyczny jak kij nazywany putterem, stosowany w golfie klasycznym. Celem gracza jest umieszczenie piłki w dołku przy pomocy jak najmniejszej liczby uderzeń.

Historia Minigolfa[edytuj | edytuj kod]

Eternitowa odmiana minigolfa

Historia minigolfa ściśle związana jest z historią golfa klasycznego. Prawdopodobnie gra przypominająca minigolf była pierwowzorem golfa klasycznego. Świadczą o tym zachowane ryciny chińskie z okresu dynastii Ming. Minigolf w wersji współczesnej powstał w Ameryce, a dokładnie w Stanach Zjednoczonych w 1927 roku, stworzony przez Garneta Cartera z Tennessee. W następnym dziesięcioleciu wybudowano w USA ponad 30000 obiektów do gry w minigolfa. Tak dynamiczny rozwój gry spowodował pojawienie się minigolfa w Europie, gdzie szybko znalazł zwolenników w Szwecji, Anglii, Norwegii, Holandii, Belgii, Niemczech i Czechach. Najbardziej dynamiczny rozwój w Europie notuje się w Szwecji, Danii i Niemczech. Polski minigolf wywodzi swoje korzenie od naszych zachodnich i południowych sąsiadów. W 1957 roku w Niemczech powstał pierwszy miniaturowy golf. Niemcy jako pierwsi ustalili wielkość minigolfa. W latach 60. gra ta zanotowała duży wzrost popularności wśród średniej klasy ludności niemieckiej. W tym czasie zawiązała się Niemiecka Federacja Minigolfa z siedzibą w Hamburgu, która ustaliła dane techniczne i regulamin gry w minigolfa. Państwem, które ma najstarsze tradycje minigolfa jest Szwecja. Budowę drewnianych obiektów Szwedzi rozpoczęli już w 1936 r. Budowane były one z naturalnych materiałów, w przeciwieństwie do obiektów w Anglii, czy Holandii.

W 1955 r. odnotowano pierwsze w historii zawody międzynarodowe z udziałem Szwecji i Danii, a Mistrzostwa Europy w 1963 r. w Dortmundzie. Tak dynamiczny rozwój, jak i obecna popularność gry w krajach zachodnich są skutkiem wielu nowinek, jakie minigolf przyniósł ze sobą. Jedną z nich jest na pewno fakt, że w minigolfa mogą grać prawie wszyscy bez ograniczeń ze względu na wiek, płeć czy zaawansowanie techniczne.

W Polsce istnieje kilka ośrodków minigolfa, jednak tylko w Sopocie powstał pierwszy i jak na razie jedyny oficjalnie działający klub sportowy Mini Golf Club Sopot. Na terenie Trójmiasta w 2006 roku powstał również inny ośrodek do gry w minigolfa położony na Skwerze Kościuszki w Gdyni jest atrakcja turystyczną przyciągającą nie tylko walorami samej gry ale również architekturą terenu.

Dotychczas w Polsce wybudowano dwa pola ze stanowiskami spełniającymi standardy Światowej Federacji Minigolfa. Jedno z nich mieści się w Krynicy Morskiej i posiada jednocześnie certyfikat, umożliwiający rozgrywanie oficjalnych zawodów międzynarodowych. Drugie zaś znajduje się w Świętej Katarzynie w województwie świętokrzyskim. Pole to nie posiada podobnego certyfikatu ze względu na fakt, iż składa się z 11, nie zaś wymaganych 18 stanowisk. W przyszłości jednak planowana jest rozbudowa tego obiektu.

W roku 2011 wybudowano kolejne takie pole w Człuchowie, jednak mimo spełniania kryteriów World Minigolf Federation gospodarz obiektu dotychczas nie wystąpił o przeprowadzenie procedury certyfikacji.

Oficjalne rozgrywki odbywają się na torach budowanych według trzech standardów, akceptowanych przez World Minigolf Federation:

  • MINIGOLF BETONOWY – tzw. system Bogni'ego (Paul Bogni – szwajcarski projektant, który zaproponował ten standard w 1950 r.) o modułowych wymiarach: długość toru 12,00m, szerokość 1,25m i średnica kręgu docelowego 2,50m – obecnie praktycznie rzadko spotykany i nie zalecany przez WMF, ze względu na wysokie koszty budowy i utrzymania w zadawalającym stanie technicznym;
  • MINIATURGOLF – montowany z gotowych elementów prefabrykowanych, o modułowych wymiarach: długość toru 6,25m, szerokość 0,90m i średnica kręgu docelowego 1,40m – na torach tego typu najczęściej rozgrywane są turnieje międzynarodowe różnej rangi;
  • FELTGOLF (GREENGOLF) – nazywany szwedzkim – również montowany z prefabrykatów, o wymiarach: długość torów 7,00-18,00m, szerokość torów 0,90m, średnica kręgu docelowego (charakterystyczny ośmiokąt)1,80m, tory są pokryte specjalną wykładziną (stąd nazwa).

World Minigolf Federation wprowadziła w 2007 r. certyfikat MOS (MINIGOLF OPEN STANDARD), który przewiduje mniej rygorystyczne normy. Nie oznacza to jeszcze decyzji o dopuszczeniu organizowania oficjalnych rozgrywek międzynarodowych, ale jest to krok w tym kierunku. Certyfikat MOS najczęściej przyznawany jest polom typu ADVENTURE-GOLF, które są szczególnie popularne na Wyspach Brytyjskich i w Stanach Zjednoczonych. Są to zwykle tory o dużych rozmiarach, z reguły pokryte nawierzchnią ze sztucznej trawy, dostosowane swoją konfiguracją do naturalnych uwarunkowań terenowych lub naturalną konfigurację terenu imitujące.

W 2011 r. w Hastings w Wielkiej Brytanii odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa na polu typu ADVENTURE-GOLF, posiadającym certyfikat MOS.

Pierwsze pole tego typu powstało w Polsce w 2010 r. w Przypkach k. Tarczyna, które funkcjonuje pod egidą Golf Adventure Club.

Poza tym funkcjonuje wiele odmian i nie zawsze udanych konstrukcji, jednak spełniają one wyłącznie i z różnym powodzeniem rolę rekreacyjną. Zwłaszcza w Polsce da się zauważyć tendencja budowania torów w technologiach i wzornictwie nieuwzględniających obowiązujących na świecie norm i standardów.

Zasady gry w Minigolfa[edytuj | edytuj kod]

Przeszkody na stanowisku

Gra odbywa się na ścieżkach o zróżnicowanych wymiarach (według różnych standardów). Pole do minigolfa składa się z osiemnastu stanowisk, które trzeba w określonej kolejności pokonać (są one numerowane). Podczas zawodów stanowiska pokonywane są kilkukrotnie. Każdy gracz gra na stanowisku do momentu umieszczenia piłki w dołku. Na wbicie piłki ma sześć uderzeń. Gdy po tych uderzeniach piłka jeszcze nie będzie w dołku, gracz otrzymuje dodatkowy punkt karny i przechodzi do następnego stanowiska. Na każdym stanowisku, na każdej ścieżce do minigolfa wyrysowane są linie specjalne. Punkt startu powinien być oznaczony według przyjętego standardu. Na polu znajdują się także linie oznaczające, że można odsunąć piłkę od krawędzi (bandy) na odległość ok. 20 cm. Stosuje się też tzw. linię graniczną znajdującą się z reguły przy ostatniej przeszkodzie. Oznacza ona, iż gracz przy pierwszym uderzeniu musi przebić piłkę poza tę linię. Gdy jej nie przekroczy, wraca z piłką do punktu startu.

Sprzęt do gry[edytuj | edytuj kod]

Minigolfista podczas gry

Na polu do minigolfa stosowane są specjalne kije, które zbliżone są do stosowanych w golfie klasycznym putter'ów (ostatni kij z zestawu, który jest używany na obszarze "green" do precyzyjnego uderzenia piłki wprost do dołka). Przepisy nie precyzują konstrukcji kija. Przeciętnie długość ich waha się od 60 do 95cm, natomiast waga od 500 do 800 g. Do gry używa się piłek o średnicy 37-43 mm. Piłki nie mogą być wykonane z drewna, metalu, szkła, kości słoniowej, nie można też stosować kul bilardowych lub żywicznych. Wykorzystywane w minigolfie piłki nie mogą zbyt wysoko "skakać" (piłka spuszczona z wysokości 1 metra w temperaturze 25 stopni Celsjusza nie może odbić się wyżej niż 85 cm). Na każdej ścieżce można grać inną piłką. Niektórzy z graczy stosują nawet do 200 piłek podczas jednych zawodów. Stosuje się około 500 rodzajów piłek o rozmaitej masie i parametrach.

Kto może grać w minigolfa[edytuj | edytuj kod]

Minigolf to sport również dla najmłodszych

W minigolfa można grać w zasadzie w każdym wieku. Warunkiem jest zrozumienie zasad gry i ich przestrzeganie. W minigolfie nie obowiązuje sztywna golfowa etykieta, można mieć na sobie jeansy i t-shirt, obowiązuje natomiast kultura w stosunku do innych graczy. Zabronione jest w jakiejkolwiek formie przeszkadzanie innemu zawodnikowi w oddaniu dobrego uderzenia.