Minstrel Shows

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Minstrel shows lub Minstrel Show, zwane inaczej minstrelsy – XIX-wieczne amerykańskie widowiska rozrywkowe, przedstawienia, na które składały się piosenki, taniec, skecze, zabawne scenki rodzajowe, parodie.

Minstrel shows a ówczesna muzyka salonowa[edytuj | edytuj kod]

Minstrelsy było podobne do muzyki salonowej w stylu, formie oraz samej muzyce. Natomiast różniły się pod względem stylu wykonania, języka tekstów, rytmu oraz manierze przesady, która była zasadą organizującą występ.

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1789 Lewis Hallam jako pierwszy zaczął używać rekwizytu 'czarnej twarzy' w swoich przedstawieniach. Szybko zaczęło się to robić popularne i wkrótce zaczęli pojawiać się black-face performers, których nieodłącznym atrybutem była poczerniona twarz korkiem i nienaturalne wymalowane i powiększone przez to usta, nawiązujące do ust Afroamerykanów. Wkrótce pojawili się także blackface extravaganzas, którzy występowali w antraktach sztuk. W skład ich występów wchodziły pieśni murzyńskie, gra na banjo oraz taniec. Wystąpienia takie zaczęły się stawać popularne, gdyż było to coś nowego, egzotycznego. Poza tym takie występy miały podłoże rasistowskie, gdyż black-face performersami byli tylko biali mężczyźni i swoimi scenkami wyśmiewali afroamerykańską kulturę. Zaczęły powstawać pierwsze szlagiery takie, jak Gay Negro Boy czy Poor Blach Boy.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

W 1822 Charles Matthews zaczął wprowadzać do blackface extravaganzas kazania revivalistów. W 1827 George W.Dixon, Bob Farell wydali piosenki The Coal Black Rose, My long tail Blue. Występy minstrelsy rozprzestrzeniały się na całą Amerykę i były popularne nie tylko na Południu. Największym zainteresowaniem cieszyły się wśród prostego społeczeństwa, niższej klasy, z racji tego, że wykonywane piosenki były kiczowate. W 1828 Thomas Daddy Rice wydał piosenkę Jump Jim Crow. Natchniony został przed przedstawieniem w Louisville, Kentucky, kiedy to podpatrywał był na zapleczu czarnego, prawdopodobnie niepełnosprawnego stajennego i notował był jego piosenkę i sposób poruszania się. Tak oto oprócz wysmarowanej korkiem twarzy, powstały dodatkowe atrybuty minstreli – kulawy chód oraz zniszczony, niebieski frak, prezentujący wyolbrzymiony obraz Amerykanina. Tytułowy Jim Crow stał się synonimem Murzyna. Minstrelsy stawały się coraz popularniejsze, także przez swoje rasistowskie podłoże. W 1831 doszło do powstania niewolników pod wodzą Nata Turnera, które pomimo początkowych sukcesów zostało krwawo stłumione. Piosenka o Jimie Crowie stawała się popularna także dzięki rozwojowi przemysłu rozrywkowego. Lata 30. XIX wieku to także czas kiedy Amerykanie zaczynali definiować swoją odrębność, Murzyn stał się egzotyczny i swojski jednocześnie.

W 1842 Dan Emmett założył pierwszy zespół – Virgin Minstrels. Komponował wraz z zespołem takie hity jak Old Dan Tucker oraz I Wish I was in Dixie. Ten drugi przebój stał się symbolem Południa. Don Emmet także po raz pierwszy używał słowa minstrel. Virginia Minstrels mieli ściśle określony strój – obcisłe pantalony, czarne fraki, białe rękawiczki oraz wielkie meloniki. Mieli także ustalone postaci, takie jak Mr.Bones, Mr.Tambo, Mr.Interlocutor oraz Mr.Banjo. Każda z tych postaci miała lekkie upośledzenie umysłowe – obraz Murzyna jako analfabety i głupka. Postacie kreowane w Minstrel Shows prezentowały obraz ludności murzyńskiej w USA oczyma białej ludności. Warto jeszcze wspomnieć o innym zespole minstrelsowym, który powstał ok. 1850 roku – Christy's Minstrels. Prezentował on już wyższy stopień muzykalności oraz aktorstwa, występowało więcej ballad o życiu na plantacji oraz gładkich harmonii wokalnych. Ustalili oni trzyczęściową formę występu – show proper, Olio oraz parody playlet. Przy pomocy sławnego songwritera Stephena Fostera nagrali oni takie hity jak Oh Susana czy Swanee River. Wkrótce potem z minstrelsów wykrystalizował się ragtime. Niektórzy muzykologowie, uważają, że minstrelsy można zaliczyć do korzeni jazzu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]