Miszmar Dawid

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miszmar Dawid
משמר דוד
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Centralny
Wysokość 108 m n.p.m.
Populacja (2007)
• liczba ludności

189
Nr kierunkowy +972 3
Kod pocztowy 76841
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Miszmar Dawid
Miszmar Dawid
Ziemia 31°49′22″N 34°54′08″E/31,822778 34,902222Na mapach: 31°49′22″N 34°54′08″E/31,822778 34,902222
Portal Portal Izrael

Miszmar Dawid (hebr. משמר דוד; oficjalna pisownia w ang. Mishmar David; pol. Strażnik Dawida) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Gezer, w Dystrykcie Centralnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Leży w Szefeli, w otoczeniu kibucu Hulda, moszawów Pedaya, Beqoa, Tal Shahar i Yesodot, oraz wioski Karmei Josef. Na południowy zachód od kibucu znajduje się duża baza wojskowa Sił Obronnych Izraela.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Badania archeologiczne odkryły w tym miejscu pozostałości miasta pochodzącego z około V wieku. Między innymi odkryto ruiny domu z mozaikową posadzką z geometrycznymi deseniami i motywem palmy[1].

Później w miejscu tym znajdowała się arabska wioska Khulda, której mieszkańcy zostali deportowani podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w dniu 6 kwietnia 1948[2].

Współczesny kibuc został założony w 1948 przez żydowskich imigrantów z Rumunii oraz zdemobilizowanych żołnierzy[3]. Nazwano go David Marcus, na cześć amerykańskiego pułkownika Dawida Marcusa, który pomógł Izraelowi podczas Wojny o Niepodległość. W latach 70. XX wieku w kibucu osiedliła się grupa imigrantów ze Wielkiej Brytanii.

W latach 90. nastąpił stopniowy upadek kibucu - w 1994 zamknięto wspólną kibucową stołówkę, a w 1999 zniesiono system płacenia zgodnie na potrzeby poszczególnych członków kibucu. W 2003 jego członkowie przegłosowali zmianę zasady funkcjonowania kibucu, zgadzając się na jego prywatyzację[4]. Kibuc miał olbrzymie długi, dlatego sprzedano część ziemi i z uzyskanych środków wybudowano 350 nowych domów. Pozostałą ziemię zwrócono państwu[3].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie (kukurydza) i sadownictwie (winnica i awokado).

Firma Migvan Graphic Enterprises - Agricultural Coop. Soc. Ltd. produkuje maszyny do szycia, natomiast Migvan Flexible Packaging Ltd. dostarcza różnorodne opakowania.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się basen kąpielowy. Na zachód od kibucu jest las Hulda (Herzla) i położony przy nim grobowiec Efraima Chizika.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Na wschód od kibucu przebiega droga ekspresowa nr 44 (Holon-Eshta'ol), brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Z kibucu wychodzi lokalna droga, którą jadąc w kierunku południowym dojeżdża się do drogi nr 411. Jadąc nią na południe dociera się do skrzyżowania z drogą ekspresową nr 3 (Aszkelon-Modi'in-Maccabim-Re'ut), natomiast jadąc na północny zachód dojeżdża się do kibucu Hulda. Na południowy wschód od kibucu jest skrzyżowanie dróg ekspresowych nr 3 z nr 44.

Przypisy

  1. Mishmar David (ang.). W: Israel Antiquites Authority [on-line]. [dostęp 12 grudnia 2008].
  2. Ar-Ramlah District (ang.). W: Palestine-net [on-line]. [dostęp 12 grudnia 2008].
  3. 3,0 3,1 Pioneering dream ends as kibbutz goes private (ang.). W: Guardian [on-line]. [dostęp 12 grudnia 2008].
  4. Socialism's Last Stand (ang.). W: Commentary Magazine [on-line]. [dostęp 12 grudnia 2008].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]