Narses (Bizancjum)
Narses (gr. Ναρσής; ok. 478 - ok. 573) – pierwotnie eunuch cesarski, następnie wysoki urzędnik ("praepositus sanctii cubilarii") i wódz bizantyjski. Pochodził z Persarmenii, części Armenii zajętej w 384 roku przez Persów. Był małego wzrostu i słabego zdrowia, ale mądrym i energicznym człowiekiem.
Początkowo niewolnik-eunuch. Został urzędnikiem w cesarskim skarbcu. W latach (538-539) wspólnie z Belizariuszem dowodził wojskami posiłkowymi w Italii. Będąc zaufanym poddanym cesarzowej Teodory, żony cesarza bizantyjskiego Justyniana I, doszedł do najwyższych godności. Przyczynił się do stłumienia powstania Nika. Mianowany naczelnym wodzem na miejsce Belizariusza.
Mianowany wodzem armii bizantyjskiej w Italii, mimo iż nie posiadał wykształcenia wojskowego i był w podeszłym wieku, odniósł szereg zwycięstw. W latach 552-555 rozbił Ostrogotów (Busta Gallorum 554, Cumae 555, Werona 567). Od 567 roku piastował stanowisko prefekta Italii. W czasie walk z Ostrogotami korzystał z pomocy Longobardów. Według niektórych źródeł (Historia Longobardów Pawła Diakona) popadłszy w niełaskę, nakłonił ich do opanowania Italii. Został odwołany z urzędu na skutek skarg o nadużycia.
Bibliografia [edytuj]
- Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)
