Nikel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nikel
Никель
Osada Nikel
Osada Nikel
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód murmański
Populacja (2005)
• liczba ludności

15 900
Położenie na mapie obwodu murmańskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu murmańskiego
Nikel
Nikel
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Nikel
Nikel
Ziemia 69°24′30″N 30°12′40″E/69,408333 30,211111
Portal Portal Rosja
zakłady metalurgiczne Zapolarnyj-Nikel

Nikel (ros. Никель) – osiedle typu miejskiego (według rosyjskiej nomenklatury посёлок - przysiółek) w rejonie Pieczenga (którego jest ośrodkiem administracyjnym) w obwodzie murmańskim na półwyspie Kola w północno-zachodniej Rosji, 7 kilometrów od granicy z Norwegią, na wschodnim brzegu nadgranicznego jeziora Kuetsjärvi. W 2005 liczyło około 15,9 tys. mieszkańców, wcześniej liczba mieszkańców sięgała tu 22 tysięcy (1989).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nikel został opanowany przez Armię Czerwoną 22 października 1944, a 21 lipca 1945 ustanowiony został administracyjny rejon Pieczenga w obwodzie murmańskim ze stolicą w Niklu. Miesiąc wcześniej, 22 czerwca utworzony został koncern metalurgiczny "Pieczenganikel". W 1948 otwarto tu pierwszą szkołę, a w listopadzie 1956 dotarł tu pierwszy pociąg. W tym samym roku w sąsiedztwie osady Nikel rozpoczęto budowę osady Zapolarnyj (Заполярный), która w 1963 uzyskała prawa miejskie.

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

Ośrodek wydobycia rudy niklu i przetwórstwa tego metalu. Tutejsza huta Zapolarnyj-Nikel należąca do koncernu Норильский никель (Norilskij nikiel) jest jednym z największych ośrodków emisji dwutlenku siarki w tej części świata[1], sięgającej 100 tysięcy ton rocznie[2][3] (w 1999 szacowano emisję nawet na 150 tysięcy ton SO2[4]), a także innych zanieczyszczeń[5]. Norweskie stacje pomiarowe notują w okolicach huty przekroczenia norm zawartości SO2 przekraczające 2000% (np. 7500 mg/m³ przy dopuszczalnej normami zawartości 350 mg/m³)[6]. W wyniku porozumień rosyjsko-norweskich planowane jest, kosztem 300 milionów koron norweskich, zamknięcie huty w Niklu i przeniesienie zakładów metalurgicznych do lokalizacji położonej bardziej na południe na półwyspie Kola, do istniejącej już huty Sewiero-Nikel koło Monczegorska[7]; przedsięwzięcie to, planowane przed końcem 2010 roku, na razie jednak odwleka się[3]. W sąsiedztwie osiedla Nikel i miasta Zapolarnyj, oprócz kopalni i huty, znajdują się także zakłady koncentracji rudy a także zbiorniki odpadów poflotacyjnych[8].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]