Niska orbita okołoziemska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Niska orbita okołoziemska (ang. low Earth orbitLEO) jest orbitą dookoła Ziemi, przebiegającą między powierzchnią Ziemi a Pasami Van Allena, czyli na wysokości od 200 do 2000 kilometrów nad Ziemią. Nad nią znajdują się średnia orbita okołoziemska i orbita geostacjonarna[1].

Obiekty znajdujące się w niskiej orbicie okołoziemskiej napotykają na gazy atmosferyczne w termosferze (około 80-500 km powyżej Ziemi) lub w egzosferze, w zależności od wysokości.

Większość lotów załogowych odbyło się w niskiej orbicie okołoziemskiej, w tym loty wahadłowców kosmicznych. Jedynym wyjątkiem były pod orbitalne loty testowe takie jak wczesne misje Programu Merkury, loty rakiety X-15 (która według założeń nie miała osiągać takich wysokości) oraz loty na Księżyc Programu Apollo (powyżej niskiej orbity okołoziemskiej)[2].

Sztuczne satelity poruszające się po niskiej orbicie okołoziemskiej, mają prędkość około 27 400 km/h (8 km/s), robiąc pełen obrót w ciągu około 90 minut. Umieszczenie satelity w niskiej orbicie okołoziemskiej, w stosunku do orbity geostacjonarnej, wymaga mniej energii, a satelita jako znajdujący się bliżej powierzchni Ziemi wymaga nadajników o mniejszej mocy do transmisji, dlatego ta część przestrzeni kosmicznej używana jest także w celach komunikacyjnych. Ponieważ takie orbity nie są geostacjonarne, do zapewnienia stałego zasięgu potrzebna jest sieć satelitów[2]. Stosowanie naziemnych anten kierunkowych wymaga ich ciągłego ruchu.

Środowisko niskiej orbity okołoziemskiej jest coraz bardziej zanieczyszczone kosmicznymi śmieciami i staje się to coraz większym problemem, ponieważ uderzenia przy orbitalnych prędkościach są bardzo destruktywne. Amerykańskie służby wojskowe starają się monitorować jak najwięcej obiektów[3].

Chociaż grawitacja w niskiej orbicie okołoziemskiej jest niemal taka sama jak na powierzchni Ziemi (zmniejsza się o 1% co 30 km), ludzie i obiekty w satelicie poruszającym się bez napędu na orbicie doświadczają stanu nieważkości ze względu na to, że satelita znajduje się w stanie swobodnego spadku[4][5]. Poruszanie się z pierwszą prędkością kosmiczną zapewnia, że satelita nie wpadnie w atmosferę.

Przypisy

  1. Low Earth Orbit (ang.). NASA. [dostęp 2013-03-31].
  2. 2,0 2,1 Tega Jessa: Low Earth Orbit (pol.). Universe Today, 2011-02-03. [dostęp 2013-03-31].
  3. Fact Sheet: Joint Space Operations Center
  4. What is Microgravity? (ang.). NASA. [dostęp 2013-03-31].
  5. Gravity, Weightlessness, Free-fall & Orbit (ang.). HubPages. [dostęp 2013-03-31].