Okaryna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy instrumentu muzycznego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Okaryna
Okaryna
Klasyfikacja naukowa
Aerofon piszczałkowy
Klasyfikacja popularna
Instrument dęty wargowy

Okaryna – ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów wargowych, rodzaj fletu naczyniowego o jajowatym korpusie.

Tenorowa i altowa okaryna

Okaryny najczęściej wykonuje się z wypalonej gliny albo porcelany, lecz mogą też być wykonane z innych materiałów, takich jak plastik, szkło, drewno czy metal. Okaryna posiada od 4 do 24 otworów, które zamykane palcami grającego kształtują wysokość dźwięku. Z boku instrumentu wystaje część przyustna, służąca do zadęcia, zbudowana jak we flecie podłużnym. Okarynę w znanej dziś postaci skonstruował w drugiej połowie XIX wieku Włoch Giuseppe Donati, lecz początki tej rodziny instrumentów sięgają prawdopodobnie 12 tysiącleci wstecz. Szybko zdobyła popularność w Europie jako instrument amatorski. Próby jej udoskonalenia poprzez dodanie systemu klap i suwaków nie powiodły się. Czasami jest wykorzystywana przez kompozytorów współczesnych (m.in. Kazimierz Serocki). Okaryny są najczęściej strojone do dźwięków c oraz f. Konstrukcja okaryny nie pozwala na regulowanie wysokości dźwięku siłą dęcia w ustnik.

Okaryny posiadają cztery standardowe wielkości:

  • okaryna sopranowa - zakres dźwięków c² do f³
  • okaryna altowa - zakres dźwięków f¹ do b²
  • okaryna tenorowa - zakres dźwięków c¹ do f²
  • okaryna basowa - zakres dźwięków f do b¹

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło okaryna w Wikisłowniku