Opowieści z Narnii: Podróż Wędrowca do Świtu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Opowieści z Narnii: Podróż Wędrowca do Świtu
The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader
Gatunek familijny
przygodowy
Data premiery Ziemia 2 grudnia 2010
Polska 25 grudnia 2010
Kraj produkcji  Wielka Brytania
 Stany Zjednoczone
Język angielski
Reżyseria Michael Apted
Scenariusz Christopher Markus
Stephen McFeely
Michael Petroni
Muzyka David Arnold
Zdjęcia Dante Spinotti
Kostiumy Isis Mussenden
Montaż Jim May
Produkcja Andrew Adamson
Douglas Gresham
Mark Johnson
Philip Steuer
Wytwórnia Fox 2000 Pictures
Walden Media
Dune Entertainment
Dystrybucja 20th Century Fox
Budżet 140.000.000 $
Poprzednik Opowieści z Narnii: Książę Kaspian (2008)
Kontynuacja Opowieści z Narnii: Srebrne krzesło (2017)

Opowieści z Narnii: Podróż Wędrowca do Świtu (ang. The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader, 2010) – amerykańsko-brytyjski film przygodowy w reżyserii Michaela Apteda z serii Opowieści z Narnii. Adaptacja książki Podróż Wędrowca do Świtu autorstwa C.S. Lewisa. Zdjęcia plenerowe do filmu powstawały w Australii i Meksyku.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Jest rok 1943, trwa II wojna światowa. Łucja i Edmund Pevensie spędzają wakacje na wsi. Towarzyszy im nieznośny kuzyn, Eustachy Klarencjusz Scrubb. Pewnego dnia trójka dzieci odnajduje stary obraz przedstawiający statek na wzburzonym morzu. Malowidło nagle ożywa... po czym Łucja, Edmund i Eustachy w magiczny sposób przenoszą się do jego wnętrza. Po przymusowej i niezbyt przyjemnej kąpieli wśród fal zostają wyłowieni przez pasażerów statku. Na jego pokładzie znajduje się stary znajomy rodzeństwa Pevensie, Kaspian, niegdyś młody, niepewny swej pozycji książę, obecnie prawowity król Narnii. Żaglowiec o dumnej nazwie „Wędrowiec do Świtu" należy do niego. Kaspian wyruszył w długą podróż by odnaleźć siedmiu zaginionych lordów, których przed laty niesłusznie wygnano z królestwa. Tylko z ich pomocą uda się przywrócić pokój w magicznej krainie. Tajemnicza i niebezpieczna zielona mgła, która wydobywa się z Ciemnej Wyspy, zagraża mieszkańcom Narnii. Emanację zła można pokonać tylko w jeden sposób: znaleźć obdarzone nadzwyczajnymi właściwościami miecze siedmiu baronów i złożyć je w ofierze lwu Aslanowi. Łucja i Edmund postanawiają pomóc Kaspianowi w jego trudnej misji. Eustachy jednak sprawi im niemało kłopotów.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

i inni

Wersja polska[edytuj | edytuj kod]

Wersja polska: Studio Sonica
Nagrania - Mafilm Audio Budapeszt
Reżyseria: Jerzy Dominik
Dialogi polskie: Jan Jakub Wecsile
Dźwięk i montaż: Agnieszka Stankowska
Organizacja produkcji: Agnieszka Kudelska
W wersji polskiej udział wzięli:

W pozostałych rolach:

i inni

Bohaterowie[edytuj | edytuj kod]

Przybyli do Narnii[edytuj | edytuj kod]

  • Edmund Pevensie. Razem z Łucją i swoim kuzynem Eustachym dostaje się na statek króla Kaspiana. Na Samotnych Wyspach zostaje porwany przez piratów i uratowany przez Kaspiana. Na Wyspie Śmiertelnej Wody, gdy sprawdza głębokość jeziora parę jego rzeczy zamienia się w złoto. Gdy dociera na Wyspę Ramandu początkowo nieufnie odnosi się do jego córki Ramandu, ale to szybko mija.
  • Łucja Pevensie. Trafia na statek króla Kaspiana razem z Edmundem i Eustachym. Na Samotnych Wyspach zostaje porwana przez piratów i uratowana przez Kaspiana. Gdy podczas wyprawy Eustachy zamienił się w smoka, Łucja próbowała wyleczyć jego obolałą łapę. Gdy Kaspian chciał popłynąć aż do samego końca świata, Łucja znalazła sposób, żeby namówić go do powrotu.
  • Eustachy Klarencjusz Scrubb. Jest rozpieszczonym, samolubnym i egoistycznym chłopakiem, ale pod wpływem zmiany w smoka, a potem spotkania z Aslanem zmienia się.

Narnijczycy[edytuj | edytuj kod]

  • Książę Kaspian. Wypływa w morze w celu odnalezienia siedmiu baronów, którzy wypłynęli na morze. Za pomocą magicznego obrazu na jego statek trafiają Edmund, Łucja i ich kuzyn Eustachy. Mineły 3 lata od ich ostatniej wizyty w tym czasie w Narnii zapanował pokój , lecz Kaspian dalej nie może znieść rozłąki z Zuzanną. Na Samotnych Wyspach zostają porwani przez piratów Glina, jednak Kaspiana ratuje baron Bern, którego Kaspian potem mianuje księciem na Samotnych Wyspach. Kaspian uwalnia resztę przyjaciół, doprowadza do zaniku niewolnictwa na wyspach i rusza dalej. Na jednej z wysp, na które potem dotarli, Eustachy zamienia się w smoka i zostaje odmieniony przez Aslana. Jak wszyscy przypuszczają, na tej wyspie zginął jeden z baronów. Później docierają na inne wyspy i mają różne przygody.
  • Aslan. Wszechmocny lew, przyczynia się do nawrócenia Eustachego, do tej pory nieznośnego chłopca, który naradza się na nowo, opuszczając skórę smoka.
  • Ryczypisk. Wraz z Kaspianem X poszukuje zaginionych siedmiu baronów, wygnanych niegdyś przed podłego Miraza. Kiedy na statek trafiają Edmund, Łucja i Eustachy, Ryczypisk od razu wchodzi w konflikt z tym ostatnim - w dalszej części powieści udaje się im jednak zaprzyjaźnić. By odczynić czar wiecznego snu z trzech zaginionych baronów, Ryczypisk postanawia wykonać jedyną rzecz, jaka mogła zdjąć z nich klątwę - przepłynąć do krańca świata, za którym znajdowała się Kraina Aslana. Zdecydował się wyruszyć, choć wiedział, że kiedy tam dotrze, nie będzie możliwości powrotu. Edmund, Łucja i Eustachy odwieźli go najdalej, jak mogli - następnie mysz przesiada się do małej łódeczki i przypływa do Krainy Aslana.

Lokalizacje[edytuj | edytuj kod]

Barry Robison i jego ekipa stworzyła nie tylko okręt, ale i piękne wnętrza – między innymi prywatną kabinę Kaspiana, pomieszczenie z mapami czy składowisko wioseł. Zbudowano je w halach Warner Roadshow w Queensland. Stworzenie świata opisanego przez C.S Lewisa to wielkie wyzwanie. Robinson musiał nie tylko sprostać wizji pisarza, ale i zachować wizualną spójność ze scenografią poprzednich filmów. „Narnia to niezwykłe, magiczne miejsce. Pragnęliśmy to pokazać jak najlepiej i sprawić, by była absolutnie wyjątkowa. Scenografia poprzednich filmów zachwyca, ale tym razem przeszliśmy samych siebie.” – śmieje się Robison.

Ogród, w którym mieszkają Łachonogowie, przypomina bogatą teatralną scenografię. „Pragnęliśmy, żeby był kolorowy i przegięty, bo to dziwne i zabawne miejsce. W Nowej Zelandii znaleźliśmy fantastyczną plażę, a otaczające ją wydmy stworzyły idealny krajobraz dla posiadających tylko jedną nogę skaczących Łachonogów.” – mówi Barry Robison. Charakteryzacja jest dziełem Howarda Bergera, która ma na swoim koncie Oscara za charakteryzację do filmu „Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa”. To dzięki niemu James McAvoy zamienił się w niezapomnianego fauna Tumnusa. „Aktorzy wcielający się w Łachonogów grali na tle „blue-screenu” w specjalnych kostiumach, a potem komputerowo stworzono im po jednej nodze.” I mówi Berger.

Po spotkaniu z Łachonogami, Łucja udaje się do magicznej biblioteki o księgę zaklęć. „Pragnęliśmy, by miejsce zapierało dech w piersiach i udowadniało, że Łachnogowie to oczytane istoty.” – mówi Apted. Kiedy czarodziej Koriakin wyjawia bohaterom prawdziwy powód ich podróży, udają się na Wyspę Złotej Wody, gdzie Kaspian odnajduje szczątki barona na dnie jeziora w jaskini, w którym wszystko zamieni się w złoto. Poznaje też rozbitka, który okazuje się być kolejnym baronem. „W książce było trochę inaczej – staw nie znajdował się w jaskini, ale tak zasugerował producent, Philips Steuer i pomysł mi się spodobał.” – mówi reżyser. Bohaterowie odwiedzają też Wyspę Ramandu, którą zbudowano w studiu filmowym. Znajduje się tam między innymi Biblioteka Czarodzieja. „Chcieliśmy, żeby miejsce było nieprzyjazne i trochę straszne. Właśnie tam znajduje się Stół Aslana.” - mówi Robison.

Wiele scen rozgrywających się na tej wyspie ma miejsce pod wodą. Do sceny, w której farba ze ścian zalewa pokój Eustachego, ekipa zbudowała dwie sypialnie – jedną umieściła na platformie, którą później umieszczono w zbiorniku z wodą. Kiedy Georgie, Skandar i Will zostają wciągnięci przez obraz i wypływają na powierzchnię , dzięki drugiemu, większemu, zbiornikowi z wodą uzyskano efekt unoszenia się na tafli oceanu. „Moment znalezienia się w Narnii jest kluczowy. W poprzednich filmach było to coś absolutnie niezwykłego i chcieliśmy, żeby teraz było tak samo. Scena zapiera dech w piersiach, ale kręcenie jej było nieco niebezpieczne. Musiała być wiarygodna, żeby widzowie nerwowo wiercili się na fotelach i czuli się, jakby sami znaleźli się w Narnii.” Suchą sypialnię zbudowano z takich materiałów, jakie faktycznie znajdziemy w przeciętnym pokoju – drewna, gipsu. Mokra sypialnia składa się między innymi z włókna szklanego. „Widzowie zobaczą jak woda wlewa się do pokoju, ale w rzeczywistości zanurzono go w zbiorniku z wodą.”- mówi Robison.

Jak można się domyślić, woda odgrywa w filmie ważną rolę. Wystarczy wspomnieć o scenie sztormu i ataku węża morskiego. Obie nakręcono w studiu filmowym, przed przetransportowaniem okrętu do Cleveland Point.

Nad efektami komputerowymi pracowało wielu ludzi – nad samym Ryczypiskiem, przemianą Eustachego i wężem morskim pracowało trzysta osiemdziesiąt osób. Po zakończeniu zdjęć zaczął się okres post-produkcji, kiedy to pracowano nie tylko nad efektami, ale i muzyką, montażem, dźwiękiem i efektami 3D. Do ekipy dołączyli najlepsi z najlepszych, autorzy efektów do „Alicji w Krainie CzarówTima Burtona.

Większość magicznych stworzeń i efektów powstało w technologii 3D. Do filmu trafiło dziesięć tysięcy niezwykłych klatek i efektów komputerowych. Z części 2D nic nie wycięto. Dwuwymiarowość i trójwymiarowość świetnie się uzupełniają tworząc fascynujący świat „Opowieści z Narnii”.

„Pierwsza część zapoznała nas z krainą i opowiadała o jej narodzinach i dzieciach, które tchnęły w jej mieszkańców nadzieję, by stanąć do walki z Białą Czarownicą. Drugi tom jest bardziej mroczny i mówi o odrodzeniu. Trzeci film przypomina pierwszy – znów otwiera się przed nami nowy świat. Magia wraca.” - mówi producent, Andrew Adamson.

Historia[2][edytuj | edytuj kod]

Po rezygnacji z projektu przez Disneya, pod koniec 2008 roku projekt był poważnie zagrożony. Walden Media znalazło jednak nowe studio, które skore było podzielić się kosztami produkcji w zamian za zyski z dystrybucji. Tym studiem było 20th Century Fox. Wcześniej 20th Century Fox walczył o prawa do serii C.S. Lewisa i przegrał z Walden Media. Walden Media zawarło porozumienie o współpracy z Disneyem i w ten sposób powstała pierwsza część cyklu "Opowieści z Narnii", która okazała się olbrzymim sukcesem kasowym. Walden Media zażądało wówczas renegocjacji umowy z Disneyem. Studio Disneya niechętnie wyraziło zgodę licząc, że Książę Kaspian powtórzy sukces pierwszej części. Tak się jednak nie stało i Disney postanowił dalej nie wspierać ekranizacji serii.

Zdjęcia zaczęły się 27 lipca 2009 roku w australijskim Queensland i trwały trzy miesiące. Kręcono m.in. w studiach Warner Roadshow w Gold Coast, a także na półwyspie na północ od studia Cleveland Point, gdzie filmowano tytułowego „Wędrowca do Świtu”. Mierzący niemal pięćdziesiąt metrów i ważący sto dwadzieścia pięć ton okręt został przywieziony na plan w pięćdziesięciu częściach, a budowanie go trwało kilka tygodni. Zdjęcia zakończyły się w listopadzie 2009 roku, a okres post-produkcji trwał rok.

Przewidziane Kontynuacje[3][edytuj | edytuj kod]

Wiele działo się wokół sprawy przyszłych filmów Narnii. Choć Walden Media zapowiedział, że następną częścią w kolejce miałby być "Siostrzeniec Czarodzieja", to w 2012 roku Gresham oficjalnie oświadczył, że umowa z firmą Walden Media wygasła do 2018. Powiedział też, że następną adaptacją będzie "Srebrne krzesło" a nie "Siostrzeniec Czarodzieja", jak wcześniej przypuszczano. Ogłoszono też przewidzianą adaptację "Konia i jego chłopca", a Anna Popplewell, grająca Zuzannę Pevensie, w jednym z wywiadów potwierdziła, że gdy tylko prace nad piątą częścią serii się rozpoczną, będzie ubiegała o rolę swojej dawnej postaci.

Sequel[4][edytuj | edytuj kod]

1 października 2013 roku Firma Marka Gordona podpisała umowę na realizację "Srebrnego Krzesła" Produkcją ma się zająć Mark Gordon i pasierb Lewisa D.Gresham

W grudniu 2013 roku ogłoszono że David Magee napisze scenariusz do filmu.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy