Order Sławy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Order Sławy
Орден Славы
Awers
Awers orderu kl. I
Baretka
Baretka
Ustanowiono 8 listopada 1943
Wielkość średnica – 46 mm
Kruszec złoto, srebro
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Order Sławy, Order Chwały (ros. Орден Славы) - radzieckie odznaczenie (order) wojskowe za zasługi bojowe podczas II wojny światowej.

Order Sławy został ustanowiony dekretem prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 8 listopada 1943. Równocześnie zatwierdzono statut i wzór odznaki orderu (statut częściowo zmieniono 16 lutego i 16 grudnia 1947 oraz 8 sierpnia 1957).

Zasady nadawania[edytuj | edytuj kod]

Order Sławy posiada trzy klasy i był nadawany przez Prezydium Rady Najwyższej ZSRR. Orderem odznaczano szeregowych oraz podoficerów Armii Czerwonej (w lotnictwie również żołnierzy posiadających stopień młodszego lejtnanta), którzy w bojach za Ojczyznę dokonali "sławnych czynów odwagi, męstwa i nieustraszoności". Order nadawano osobom w kolejności klas: najpierw trzeciej, następnie drugiej i pierwszej.

Statut szczegółowo określał czyny, za jakie nadaje się order. Orderem Sławy nagradzano żołnierza, który m.in.:

  • w chwili niebezpieczeństwa uratował sztandar swojego oddziału;
  • znajdując się w płonącym czołgu, nadal wykonywał zadanie bojowe;
  • z broni osobistej unieszkodliwił od 10 do 50 żołnierzy i oficerów przeciwnika;
  • ogniem z broni przeciwpancernej zniszczył nie mniej niż 2 czołgi przeciwnika;
  • na polu walki lub na tyłach przeciwnika zniszczył ręcznymi granatami od 1 do 3 czołgów;
  • ogniem artylerii lub karabinu maszynowego zniszczył nie mniej niż 3 samoloty przeciwnika;
  • nie bacząc na niebezpieczeństwo, jako pierwszy wdarł się do nieprzyjacielskiego schronu bojowego lub okopu i zdecydowanym działaniem zniszczył jego załogę;
  • w rezultacie osobistego rozpoznania ustalił słabe miejsca w obronie przeciwnika i wyprowadził swoje wojska na jego tyły;
  • osobiście wziął do niewoli nieprzyjacielskiego oficera;
  • ryzykując życie, uratował dowódcę od bezpośredniego niebezpieczeństwa;
  • nie bacząc na niebezpieczeństwo, zdobył nieprzyjacielski sztandar;
  • z broni osobistej zestrzelił samolot przeciwnika;
  • będąc ranny, po udzieleniu pomocy, wrócił na pole walki;
  • ryzykując życie, pod ogniem przeciwnika wielokrotnie udzielał pomocy rannym;
  • znajdując się w unieruchomionym czołgu, nadal wykonywał zadanie bojowe z działa;
  • energicznie wjeżdżając czołgiem w kolumnę przeciwnika, rozjechał ją i kontynuował zadanie bojowe;
  • swoim czołgiem rozjechał 1 lub kilka dział przeciwnika albo zniszczył nie mniej niż 2 gniazda karabinów maszynowych;
  • będąc na rozpoznaniu, zdobył cenne dane o przeciwniku;
  • będąc pilotem myśliwca, zniszczył w powietrznej walce 2–4 samoloty myśliwskie lub 3–6 samolotów bombowych przeciwnika;
  • będąc w składzie załogi nocnego samolotu bombowego, zniszczył skład amunicji lub paliw, sztab przeciwnika, transport kolejowy lub most.

Kawalerom Orderu Sławy przysługiwał awans na wyższy stopień. Pierwsze nadanie Orderu Sławy I klasy miało miejsce 22 lipca 1944. W okresie wojny kawalerami orderu wszystkich trzech klas zostało nagrodzonych około 2500 osób, w tym 4 kobiety. Orderem Sławy wszystkich trzech klas został odznaczony Polak Adam Łowczy, urodzony w Kielcach i od początku do końca wojny walczący w szeregach Armii Czerwonej.

Odznaki I, II i III klasy Orderu Sławy

Opis odznaki[edytuj | edytuj kod]

Odznaka Orderu Sławy ma postać pięcioramiennej gwiazdy maksymalnego rozmiaru 46 mm, w środku której znajduje się okrągła tarcza średnicy 23,5 mm. Na awersie tarczy w laurowym wieńcu jest rysunek Wieży Spasskiej Kremla. Wokół okrągłej tarczy znajduje się wieniec laurowy, a poniżej rysunku baszty, na czerwono emaliowanej wstążce, napis СЛАВА (pol. "Sława"). Na odwrotnej stronie (rewersie) jest napis CCCP (pol. "ZSRR") w okręgu średnicy 19 mm.

Gwiazda jest zawieszona na pięciokątnej metalowej zawieszce obciągniętej wstążką szerokości 24 mm koloru pomarańczowego z trzema czarnymi paskami. Celem wykorzystania tej wstążki było nawiązanie do tradycji Orderu i Krzyża świętego Jerzego, noszonych na wstążce w tych samych barwach, a wciąż popularnych i powszechnie szanowanych w społeczeństwie. Odznaka orderu I klasy została wykonana ze złota (próby 950, masa złota 28,6 g), II klasy – ze srebra (okrągła tarcza jest złocona), III klasy – ze srebra.

Order noszono na lewej piersi, w kolejności po orderze Znak Honoru.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Orderem Sławy.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]