Ozeasz
Ozeasz – (hebr. הושע, „Oszua”; Jego imię oznacza: Pan zbawia) – prorok Starego Testamentu, znany z księgi Ozeasza; syn Beeriego.
Prorokował w Północnym Królestwie Izraela, od czasu Jeroboama II do okresu na krótko przed zajęciem Samarii przez Asyryjczyków w 722 p.n.e. (wg Biblii św. Wojciecha mniej więcej w latach 750 p.n.e.-720 p.n.e.). W tym czasie zaczynali na południu swoją działalność prorocką Izajasz i Micheasz.
Treść księgi mówi alegorycznie m.in. o tym, że Bóg nakazał Ozeaszowi poślubić nierządnicę Gomerę, córkę Diblaima która kochała innego mężczyznę. Wykupił ją z niewoli będącej najprawdopodobniej efektem zadłużenia. Urodziła mu dwóch synów i córkę które nie były jego biologicznym potomstwem (Bóg zakazał Ozeaszowi współżycia ze swoją małżonka). Prorok użył swego nieszczęśliwego małżeństwa z kobietą rozpustną jako obrazu opuszczenia Boga przez Jego naród, czego wyrazem miały być imiona jego dzieci, Jizreel („Bóg zasiewa”), Niemiłowana (bądź „Nie doznająca miłosierdzia”), i Niemójlud (spotykana też wersja „Nie mój lud”). Mimo to Bóg obiecał „Uleczę ich niewierność i umiłuję ich z serca, bo gniew mój odwrócił się od nich”.
Jako pierwszy prorok porównał stosunek Narodu Wybranego do Boga do związku małżeńskiego.
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Źródło
- Słownik postaci biblijnych na Biblia.net.pl, Biblia Warszawska
|
|||||||||||
