Płaszcz (opera)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płaszcz
Il tabarro
Plakat z premiery w Metropolitan Opera
Plakat z premiery w Metropolitan Opera
Rodzaj opera werystyczna
Muzyka Giacomo Puccini
Libretto Giuseppe Adami
Liczba aktów 1
Język oryginału włoski
Źródło literackie sztuka La Houppelande Didiera Golda
Premiera 14 grudnia 1918, Metropolitan Opera (Nowy Jork)
poprzednia
Jaskółka
następna
Turandot

Płaszcz (Il tabarro) – jednoaktowa opera werystyczna Giacoma Pucciniego, pierwsza z tzw. Tryptyku. Pierwszy raz została wystawiona w Metropolitan Opera w 1918 r. Autorem libretta jest Giuseppe Adami na podstawie La Houppelande Didiera Golda.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

  • Michele, właściciel barki – baryton
  • Giorgetta, jego żona – sopran
  • Luigi, tragarz – tenor
  • Tinca, tragarz – tenor
  • Talpa, tragarz – bas
  • Frugola, żona Talpy – mezzosopran

Treść[edytuj | edytuj kod]

Miejsce i czas akcji: Paryż, barki na Sekwanie, 1910.

Grupa tragarzy rozładowuje barkę, zaś jej właściciel Michele zastanawia się nad wiernością swojej żony Giorgetty, co do której zaczął mieć poważne wątpliwości. Tymczasem Giorgetta rozdaje robotnikom wino i uczestniczy w ich tańcu do muzyki ulicznego artysty. Wchodzi Frugola w poszukiwaniu swojego męża; nie widząc go, opowiada o dokonanych w Paryżu zakupach i krytykuje pijaństwo tragarzy. Jednym z nich jest Luigi, lamentujący nad swoim losem i znajdujący pocieszenie w rozmowie z Giorgettą, z którą łączy go dzieciństwo w Belleville obok Lasku Bulońskiego, gdzie wszyscy byli jak jedna rodzina, i z którą ma tajemny romans. Aby porozmawiać z ukochaną, udaje, że czeka na szefa i oświadcza, że chciałby go opuścić w Rouen, gdzie mogliby zacząć nowe życie, jednak mąż tłumaczy mu, że miałby tam jeszcze gorzej niż w Paryżu. Giorgetta umawia się z nim jednak na spotkanie jeszcze tego wieczora, znakiem rozpoznawczym ma być zapalona zapałka.

Michele zagaduje Giorgettę po odejściu tragarzy, oboje wspominają czasy zanim zmarło ich kilkuletnie dziecko, kiedy cała trójka kryła się pod płaszczem Michelego. Mąż dostrzega nerwowość żony i domyśla się jej przyczyn. Giorgetta odchodzi na chwilę, tymczasem Luigi dostrzega zapałkę, od której Michele odpala fajkę, i myśląc, że to sygnał od kochanki, rusza w stronę barki. Tam spotyka go Michele, który zmusza go do wyznania prawdy o jego romansie, po czym zasztyletowuje go. Martwe ciało przykrywa płaszczem, a po powrocie Giorgetty ukazuje jej jego zawartość...

Znane arie[edytuj | edytuj kod]

  • Hai ben ragione! meglio non pensare – Luigi
  • Nulla! Silenzio! – Michele

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]