Wiły (opera)
| Willidy Le Villi |
||
 Szkic plakatu do opery (1884) |
||
| Muzyka | Giacomo Puccini | |
| Libretto | Ferdinando Fontana | |
| Liczba aktów | 2 (pierwotnie 1) | |
| Język oryginału | włoski | |
| Źródło literackie | opowiadanie Jeana Baptiste'a Alphonse'a Karra | |
| Premiera | 31 maja 1884, Teatro Dal Verme w Mediolanie | |
|
||
Wiły, czasami Willidy (Le Villi) – opera-balet Giacoma Pucciniego w 2 aktach z 1884 roku. Libretto autorstwa Ferdinanda Fontany oparte zostało na podstawie opowiadania Jeana Baptiste'a Alphonse'a Karra o tym samym tytule.
Jest to pierwsze dzieło operowe Giacoma Pucciniego.
Spis treści |
Obsada [edytuj]
| Rola | Rodzaj głosu | Obsada premierowa, 31 maja 1884 |
|---|---|---|
| Gugliemo Wulf, leśnik | baryton | Erminio Peltz |
| Anna, jego córka | sopran | Rosina Caponetti |
| Roberto | tenor | Antonio d'Andrade |
| Górale i góralki, Willidy | chór |
Treść [edytuj]
Akt I [edytuj]
W domu leśnika Wulfa, w małym miasteczku w Schwarzwaldzie, świętowane są zaręczyny jego córki Anny i Roberta. Roberto musi jechać do Moguncji z powodu spadku. Wyjeżdżając, przysięga Annie wierność po grób. Jednak w wielkim mieście żyje z kurtyzaną i zapomina o swej młodzieńczej miłości, Anna zaś, czując się przez niego zdradzona, umiera ze smutku. Jej dusza łączy się z Willidami, czyli duszami zmarłych kobiet, które spotkał podobny los.
Akt II [edytuj]
Dręczony wyrzutami sumienia Roberto powraca pełen skruchy, nie wiedząc o tragicznym losie Anny. Wulf chce zemścić się na niedoszłym zięciu i wzywa ducha córki, by ukarał wiarołomcę. Anna zmienia się w Wiłę, jedną z owych złowieszczych istot, które mszczą się na niewiernych kochankach i ukazuje się Roberto podczas snu. Każe mu tańczyć aż umrze z wyczerpania. W końcu pada martwy.
Historia utworu [edytuj]
Jest to pierwsza opera młodego Pucciniego, którą przeznaczył na konkurs na jednoaktówkę, zorganizowany przez wydawcę Edwarda Sonzogna, będącego także właścicielem Teatru Lirico w Mediolanie. Idąc za radą przyjaciela Ponchiellego, Puccini zamówił libretto u Ferdinanda Fontany, od którego otrzymał tekst we wrześniu 1883. W cztery miesiące później partytura była ukończona. Składała się z 7 numerów: wstępu, chóralnej introdukcji, duetu Anny z Robertem, symfonicznego sabatu, wstępu i sceny Wulfa oraz finałowej arii Anny. Wiły jednak poniosły konkursową porażkę, jurorzy zignorowali utwór. Jednak Amilcare Ponchielli poznał Pucciniego z Arrigiem Boitem, a ten, wysłuchawszy fragmentów dzieła, załatwił mu wykonanie go w Teatro del Verme w Mediolanie. Opera odniosła tam triumf i uznanie krytyków. Wówczas Puccini przerobił swój utwór na dwuaktowy, by mógł trwać cały wieczór, ubogacając go o 3 dodatkowe numery (romancę Anny z I aktu, nowy fragment symfoniczny oraz wielką scena drammatica Roberta w II akcie). Po przeróbkach dzieło wystawiono z podobnym sukcesem 26 XII 1884 w turyńskim Teatro Regio, po czym w La Scali w styczniu, jednak zarzucono wówczas Pucciniemu zbytni symfonizm. Także wznowienie neapolitańskie zakończyło się fiaskiem, co jednak nie zakończyło kariery utworu, grywanego za granicą.
Prapremiera: Mediolan, Teatro Dal Verme, 31 maja 1884 (Turyn, Teatro Regio, 26 lipca 1885).
Bibliografia [edytuj]
- Kamiński Piotr, Tysiąc i jedna opera, t.II, Wydawnictwo Muzyczne SA, Kraków 2008, ISBN 978-83-224-0900-8.
|
|||||||
