Pannonhalma
| Pannonhalma | |||
 Panorama miasta |
|||
|
|||
| Państwo |  Węgry |
||
| Komitat | Győr-Moson-Sopron | ||
| Powierzchnia | 29,58 km² | ||
| Populacja (I 2011) • liczba ludności • gęstość |
3 859  130,46 os./km² |
||
|
Położenie na mapie Węgier
  Pannonhalma
|
|||
 47°32′48″N 17°45′00″E / 47.546666666667, 17.75Na mapach: 47°32′48″N 17°45′00″E / 47.546666666667, 17.75 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Pannonhalma (słow. Panónsky vrch, niem. Martinsberg) – miasto (prawie 3,9 tys. mieszkańców w styczniu 2011) na północnym zachodzie Węgier, w komitacie Győr-Moson-Sopron, ośrodek administracyjny powiatu Pannonhalma.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Klasztor benedyktynów ufundowany przez księcia Gejzę w X wieku, poświęcony za panowania Stefana I w roku 1001. Szczególna pozycja klasztoru wynikała[1] z faktu, że opat podlegał w sprawach kościelnych bezpośrednio pod kardynała Węgier, nie lokalnego biskupa, natomiast w sprawach sądowych bezpośrednio pod króla.W XV wieku przebudowany w stylu gotyckim, następnie w barokowym, ostatecznie zachowany w stylu klasycystycznym. W latach 1377-1379 funkcję opata sprawował w tym klasztorze książę gniewkowski Władysław Biały, będący przez jakiś czas pretendentem do polskiej korony. W skarbcu klasztornym znajduje się kielich Macieja Korwina, a w archiwum przechowywany jest najstarszy zabytek piśmiennictwa węgierskiego (akt erekcyjny opactwa w Tihany z roku 1055).
Zabytki [edytuj]
Opactwo benedyktyńskie Pannonhalma oraz jego otoczenie zostało zapisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 1996.
Przypisy
- ↑ Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Cesarstwo Niemieckie - Arabowie na półwyspie pirenejskim. T. 17. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 250. ISBN 978-83-7425-697-1.
Bibliografia [edytuj]
|
||||||||
