Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Kościół parafialny
Kościół parafialny
Państwo  Polska
Siedziba Solec nad Wisłą
Adres Plac Bolesława Śmiałego 8
27-320 Solec nad Wisłą
Data powołania XIII wiek
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diecezja radomska
Dekanat lipski
Kościół Wniebowzięcia NMP w Solcu nad Wisłą
Proboszcz ks. dr. Krzysztof Maj
Wezwanie Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
Wspomnienie liturgiczne 15 sierpnia
Położenie na mapie gminy Solec nad Wisłą
Mapa lokalizacyjna gminy Solec nad Wisłą
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Ziemia 51°08′02″N 21°45′47″E/51,133889 21,763056
Strona internetowa

Parafia Najświętszej Maryi Panny w Solcu nad Wisłą – Jedna z 10 parafii rzymskokatolickich dekanatu lipskiego diecezji radomskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od prowadzonego handlu solą. Według legendy najstarsza wzmianka dotyczy wskrzeszenia Piotrawina w 1078 przez św. Stanisława, biskupa krakowskiego. W XI w. Solec stanowił gród arcybiskupów gnieźnieńskich, potem własność bożogrobców z Miechowa, od 1325 własność królewską i w tym czasie lokowane zostało miasto przez Władysława Łokietka. Kazimierz Wielki zbudował gotycki zamek, który był przekształcony w XVII w. przez Krzysztofa Zbaraskiego na rezydencję renesansową. Miasto, zniszczone w wyniku najazdów szwedzkich, podupadło, a prawa miejskie utraciło w 1869. Kościół pierwotny istniał przy rezydencji arcybiskupów gnieźnieńskich. Parafia powstała prawdopodobnie w XIII w. Murowana kaplica zamkowa pw. Wniebowzięcia NMP była zbudowana przez Kazimierza Wielkiego w 1370, a następnie przekształcona w kościół parafialny. Ten był trzykrotnie palony i odbudowywany: przez ks. Macieja Becha w XVI w., przez księcia Krzysztofa Zbarskiego w 1604 i wtedy też konsekrowany, w 1825 roku przez hrabiego Matuszewicza. Kościół jest w stylu gotyckim, wzniesiony z kamienia i cegły. W latach 1976 - 1999 kościół restaurowano i odnowiono staraniem ks. Tadeusza Gębki.

Proboszczowie[edytuj | edytuj kod]

Terytorium[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]