Pascal Bruckner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pascal Bruckner
Pascal Bruckner(2).jpg
Imiona i nazwisko Pascal Bruckner
Data i miejsce urodzenia 15 grudnia 1948, Paryż
Narodowość Francuz
Dziedzina sztuki pisarz
Ważne dzieła Pariasi, Gorzkie gody
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pascal Bruckner (ur. 15 grudnia 1948 w Paryżu) – francuski pisarz współczesny (powieściopisarz i eseista).

Poglądami bliscy mu w latach 1970-ch byli Bernard-Henri Lévy, Alain Finkielkraut i André Glucksmann.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wychowywał się w Austrii, Szwajcarii i Francji. Wykładał w USA (w Kalifornii i na uniwersytecie w Nowym Jorku 1987-1995) i Francji. W latach 1990-1994 wykładał w paryskim instytucie badań politycznych (l'Institut d'Etudes Politiques de Paris). Współpracuje z czasopismem Le Nouvel Observateur (od 1987) i gazetą Le Monde.

W 1977 roku stał się znany dzięki wydanej razem z Alain Finkielkraut książce Le nouveau désordre amoureux, w której dyskutował z ideami rewolucji seksualnej. Pisał o tym, że jednym z największych odkryć obecnego pokolenia jest to, że wyzwolona seksualność też może być represyjna[1].

Bruckner prowadził dyskusję z Timothy Garton Ashem, w której bronił poglądu, że muzułmanie w Europie nadmiernie domagają się szczególnych praw i że multikulturalizm osłabia Europę. W eseju z 2006 roku La Tyrannie de la pénitence: Essai sur le masochisme Occidental pisał o masochizmie Zachodu, który bije się w pierś za grzechy kolonializmu i ludobójstwa za mało podkreślając zdobycze europejskiego Oświecenia (obrona praw człowieka, laicyzm)[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • Allez jouer ailleurs, Le Sagittaire 1976
  • Lunes de fiel, Seuil 1981 - nagroda Prix Renaudot (w pol. Gorzkie gody, też ekranizacja Romana PolańskiegoGorzkie gody).
  • Parias, Seuil 1985 (pol. wydanie Pariasi)
  • Le palais des claques (1986) (po pol. Pałac klapsów)
  • Qui de nous deux inventa l'autre ?, Gallimard 1988
  • Le divin enfant, Seuil 1992
  • Les Voleurs de beauté, Grasset 1997 .
  • Les ogres anonymes, Grasset 1998
  • L'amour du prochain, Grasset 2005
  • Mon petit mari, Grasset 2007

Eseje[edytuj | edytuj kod]

  • Fourier, Seuil 1975
  • Le Nouveau Désordre amoureux , Seuil 1977
  • Au coin de la rue, l'aventure , Seuil 1979
  • Le Sanglot de l'homme blanc: Tiers-Monde, culpabilité, haine de soi, Seuil 1983
  • La Mélancolie démocratique, Seuil 1990
  • La Tentation de l'innocence, Grasset 1995 - nagroda Prix Médicis
  • Le Vertige de Babel. Cosmopolitisme ou mondialisme, Arlea poche 1999
  • L'Euphorie perpétuelle: Essais sur le devoir de bonheur, Grasset 2000
  • Misère de la prospérité: La religion marchande et ses ennemis, Grasset 2002
  • La Tyrannie de la pénitence: Essai sur le masochisme Occidental, Grasset 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Interview z Marko Martin. w: Kommune. Forum für Politik, Ökonomie und Kultur, Nr. 2/97, S. 21
  2. Pascal Bruckner: Facts, Discussion Forum, and Encyclopedia Article