Bernard-Henri Lévy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bernard-Henri Lévy

Bernard-Henri Lévy (ur. 5 listopada 1948 w Béni-Saf w Algierii) – filozof, pisarz i reżyser francuski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po narodzinach Bernarda-Henriego jego rodzina emigrowała z Algierii przez Maroko do Francji. Ojciec Bernarda w czasie II wojny światowej walczył we francuskim ruchu oporu. Po wojnie założył firmę Becob i stał się jednym z najbogatszych Francuzów. Jako młody absolwent ekskluzywnej École Normale Supérieure, w której studiował filozofię u Jacques Derridy i Louisa Althussera, Bernard-Henri Lévy w 1971 opuścił na dwa lata Francję, by relacjonować, dla należącego do Alberta Camusa pisma Combat, konflikt w Bangladeszu. W efekcie pobytu w Bangladeszu powstała jego debiutancka książka (Bangla-Desh, Nationalisme dans la revolution 1973). Publikacją, która uczyniła go równie sławnym co kontrowersyjnym, jest Barbarzyństwo o ludzkiej twarzy (1977), w której opisuje związek starej francuskiej lewicy zestalinizmem i leninizmem W (1978) publikuje Le Testament de Dieu. Wydana w 1981 Ideologia francuska stawia tezę o francuskich korzeniach faszyzmu i traktuje o stałej obecności tego elementu w Republice.

W latach siedemdziesiątych, wraz z André Glucksmannem i innymi młodymi filozofami, Lévy utworzył ruch jednoczący się wokół nazwy Nouvelle Philosophie (Nowa Filozofia), który w zamyśle ma stanowić alternatywę wobec filozofów akademickich, którzy sprawiają wrażenie zamykających się w "wieżach z kości słoniowej", niedostępnych dla większości ludzi i ignorujących ich problemy. Stał się tzw. filozofem medialnym, zyskując znaczną popularność wśród publiczności. Jednocześnie narastały kontrowersje ze strony filozofii instytucjonalnej wobec jakości tez stawianych przez Lévy'ego oraz uczciwości metod jakimi operuje. Zarzuca mu się niedokładność badań w terenie oraz wymyślanie elementów własnej biografii. Raymond Aron miał stwierdzić, że Lévy jest "stracony dla prawdy"[1]. Jego częsta obecność w mediach oraz w prasie popularnej (jego żoną jest Arielle Dombasle, znana aktorka francuska) ściągnęła liczne krytyki, w tym Pierre'a Bourdieu i Pierre'a Vidal-Naqueta. Ma dwoje dzieci (Justine i Antonin-Balthazar). Przez 20 lat Bernard-Henri Lévy był przewodniczącym rady nadzorczej francusko-niemieckiej stacji telewizyjnej ARTE. Redagował pismo Le Règle du Jeu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bangla-Desh, Nationalisme dans la révolution, 1973.
  • La barbarie à visage humain, 1977.
  • Le testament de Dieu, 1978.
  • Idéologie française, 1981.
  • Le diable en tête, 1984.
  • Eloge des intellectuels, 1988.
  • Les derniers jours de Charles Baudelaire, 1988.
  • Les aventures de la liberté, 1991.
  • Le jugement dernier, 1992
  • Les hommes et les femmes, 1994.
  • La pureté dangereuse, 1994.
  • Le siècle de Sartre, 2000.
  • Réflexions sur la Guerre, le Mal et la fin de l’Histoire, 2002.
  • Qui a tué Daniel Pearl ?, 2003.
  • Récidives, 2004.
  • American Vertigo. Traveling America in the Footsteps of Tocqueville, 2006[2]
  • Questions de principe X, Ici et ailleurs, 2007
  • Ce grand cadavre à la renverse, 2007
  • La Mémoire, l'Oubli, Solitude d'Israël, 2007 (nagranie debaty publicznej, & Benny Lévy & Alain Finkielkraut, na CD audio)
  • Ennemis publics, 2008. (korespondencja: Michel Houellebecq i BHL)
  • De la guerre en philosophie, Paris, Grasset, 2010 – Nagroda Botula 2010
  • Autour de Camus, 2010 (nagranie debaty publicznej, & Jean Daniel & Michel Onfray, na CD audio)
  • Pièces d’identité, Paris, Grasset, 2010 ISBN 978-2-246-76791-6 - Nagroda Saint-Simon 2010[3]
  • La guerre sans l'aimer, Paris, Grasset, 2011.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Zdanie to jest bardzo często cytowane, m.in. przez Jeana Daniela, w Oeuvres autobiographiques, Grasset, 2002, przy dacie 21 marca 1981 r.
  2. Recenzja z New York Times
  3. Prix Saint-Simon