Paul Bremer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul Bremer
Paul bremer.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 września 1941
Stany Zjednoczone Hartford, USA
Ambasador Stanów Zjednoczonych w Holandii
Okres urzędowania od 31 sierpnia 1983
do 25 sierpnia 1986
Poprzednik William Dyess
Następca John Shad
Cywilny administrator Iraku
Okres urzędowania od 11 maja 2003
do 28 czerwca 2004
Poprzednik Jay Garner
Następca Ijad Allawi (tymczasowy premier Iraku)
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)

Lewis Paul Bremer III (ur. 30 września 1941) - były amerykański administrator cywilny Iraku.

Paul Bremer, dyplomata i doradca Kongresu USA ds. walki z terroryzmem, jest człowiekiem, któremu prezydent George W. Bush powierzył poprowadzenie Iraku ku bezpiecznej i demokratycznej przyszłości. Prezydenckim wysłannikiem do Iraku został 6 maja 2003. Swą misję zakończył 28 czerwca 2004, gdy Irak oficjalnie odzyskał suwerenność i Tymczasowe Władze Koalicyjne przestały istnieć. Odleciał z Bagdadu do USA dwie godziny po przekazaniu władzy tymczasowemu rządowi irackiemu.

Jako szef tymczasowej koalicyjnej administracji cywilnej był odpowiedzialny za wszystkie polityczne i gospodarcze aspekty odbudowy Iraku. Zastąpił na tym stanowisku generała w stanie spoczynku Jaya Garnera. Choć jest człowiekiem Departamentu Stanu, podlegał bezpośrednio szefowi Pentagonu Donaldowi Rumsfeldowi.

P. Bremer jest absolwentem Yale, Harvardu i prestiżowego paryskiego Instytutu Nauk Politycznych. W Departamencie Stanu USA przepracował 23 lata. Dosłużył się tam wysokich stanowisk i był najbliższym współpracownikiem sześciu sekretarzy stanu.

Pracował też za granicą w różnych częściach świata (m.in. był ambasadorem w Holandii), ale nigdy na Bliskim Wschodzie. Za prezydentury Ronalda Reagana został specjalnym wysłannikiem ds. zwalczania terroryzmu.

Jego koledzy z amerykańskiej dyplomacji mówią, że zawsze stawia na swoim, jest stanowczy, bywa surowy. Prezydent Bush powiedział o nim: Ma ogromne doświadczenie i wie, jak sobie radzić z kłopotami.

W 1989 roku na dziesięć lat odszedł ze służby publicznej, najpierw pomagając Henry'emu Kissingerowi w prowadzeniu interesów, a potem rozwijając inną firmę. Wrócił do wielkiej polityki w 1999 roku, kiedy zasiadł jako przewodniczący w Narodowej Komisji ds. Terroryzmu. W 2000 roku był jednym z autorów dużego raportu o tym, jak USA zwalczają terroryzm.

W oficjalnej biografii na stronie tymczasowej amerykańskiej administracji w Iraku napisano o nim, że jest: jednym z czołowych ekspertów na świecie do spraw zarządzania kryzysami, terroryzmu i bezpieczeństwa.

Do Iraku przybył z opinią spokojnego i skutecznego dyplomaty, który w przyszłości może zostać sekretarzem stanu USA. Jednak w Bagdadzie w maju 2003 przyłożył rękę do jednej z najbardziej kontrowersyjnych decyzji, jakie podjęto po zakończeniu inwazji - o rozwiązaniu armii irackiej. Posunięcie to doprowadziło do powstania wielotysięcznej rzeszy mężczyzn bez pracy i przyczyniło się do rozpalenia ruchu partyzanckiego. Ponadto skupił całość władzy w Iraku, opóźniając przejmowanie odpowiedzialności przez Irakijczyków i przyczyniając się do stopniowego uznawania Amerykanów za okupantów, a nie wyzwolicieli.

W czerwcu 2004 Bremer pomyślnie przeprowadził operację przekazania suwerenności irackiemu rządowi tymczasowemu i powrócił do USA. W październiku 2004, już jako osoba prywatna, powiedział w jednym z przemówień - według mediów amerykańskich - że Stany Zjednoczone rozmieściły w Iraku za mało wojska i zapłaciły wysoką cenę za to, iż nie ukróciły plagi grabieży w okresie tuż po zakończeniu inwazji.

Prezydent George W. Bush wręczył Bremerowi 14 grudnia 2004 Medal Wolności, najwyższe rządowe odznaczenie cywilne. Razem z Bremerem otrzymali je były dyrektor CIA George Tenet i emerytowany generał Tommy Franks, który dowodził wojskami USA w wojnie afgańskiej i irackiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]