Henry Kissinger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henry Kissinger
Henry Kissinger Shankbone Metropolitan Opera 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1923
Fürth
56. Sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Okres urzędowania od 22 września 1973
do 20 stycznia 1977
Poprzednik William P. Rogers
Następca Cyrus Vance
8. Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego
Okres urzędowania od 20 stycznia 1969
do 3 listopada 1975
Poprzednik Walt Rostow
Następca Brent Scowcroft
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Order Tomáša Garrigue Masaryka I Klasy Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Bawarski Order Zasługi Medal za Zasługi dla Badenii-Wirtembergii Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Henry Kissinger, właśc. Heinz Alfred Kissinger (ur. 27 maja 1923 w Fürth) – amerykański polityk pochodzenia niemieckiego, dyplomata, laureat Pokojowej Nagrody Nobla 1973.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w żydowskiej rodzinie w Niemczech. W 1938 musieli uciekać przed nazistami do Stanów Zjednoczonych. W 1943 Kissinger uzyskał amerykańskie obywatelstwo.

Po wojnie służył jako tłumacz w 970. Korpusie Kontrwywiadu Stanów Zjednoczonych w okupowanych Niemczech, gdzie wsławił się dekonspiracją wielu agentów Gestapo.

W latach 60. był doradcą gubernatora Nelsona Rockefellera oraz konsultantem ds. bezpieczeństwa różnych agencji rządowych. W latach 1969-1975 pełnił funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, a w latach 1973-1977 sekretarza stanu – najpierw w administracji prezydenta Richarda Nixona, a później Geralda Forda.

W 1973 laureat Pokojowej Nagrody Nobla, wspólnie z Wietnamczykiem Lê Đức Thọ. Człowiek Roku tygodnika Time w 1972 (razem z prezydentem Nixonem).

W 2002 przewodniczący prezydenckiej komisji ds. zbadania przyczyn zamachów z 11 września 2001.

Uważany za jednego z głównych architektów światowej polityki odprężenia (obok m.in. Richarda Nixona, Charles’a de Gaulle’a czy Willy’ego Brandta), dzięki której w dużej mierze zakończono zimną wojnę[potrzebne źródło]. Współodpowiedzialny za obalenie z pomocą USA demokratycznie wybranego prezydenta Chile Salvadora Allendego i dojście do władzy junty generała Augusto Pinocheta. Walnie przyczynił się do rozpoczęcia tajnego i nielegalnego bombardowania Kambodży podczas wojny w Wietnamie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki wydane w języku polskim
Książki wydane w języku angielskim
  • Observations: Selected Speaches and Essays, 1982-1984
  • Years of Upheveal
  • For the Record: Selected Statements, 1977-1980
  • White House Years
  • American Foreign Policy: The Essays
  • Problems of National Strategy: A Book of Readings
  • The Troubled Partnership: A Reappraisal of the Atlantic Alliance
  • The Necessity for Choice: Prospects of American Foreign Policy
  • A World Restored: Castlereagh, Metternich and the Restoration of Peace, 1812-1822
  • Does America Need a Foreign Policy? Towards a Diplomacy in 21st Century

Henry Kissinger w pop-kulturze[edytuj | edytuj kod]

Henry Kissinger jest drugoplanową postacią w powieści Ericha Segala Absolwenci (tytuł oryginalny: The Class, 1985).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Holger Klitzing. The Nemesis of Stability. Henry A. Kissinger’s Ambivalent Relationship with Germany, WVT, Trier 2007, ISBN 978-3-88476-942-3
  • Robert D. Schulzinger, Henry Kissinger. Doctor of diplomacy, Columbia Univ. Pr., New York 1989, ISBN 0-231-06952-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]